Een NEI-behandeling (Neuro Emotionele Integratie) is een complementaire methode die via gerichte vragen en spiertesten of een biotensor onderzoekt waar oude emoties nog spanning in je lichaam vasthouden, zodat die spanning stap voor stap kan loskomen.


De landelijke wegen naar Lichtervelde kronkelden tussen weilanden en knotwilgen. Zonder dat ik het bewust deed, begon ik trager te rijden. De stilte van het landschap haalde al een eerste laag spanning van me af nog voor ik ook maar aangekomen was.

Iets vroeger dan voorzien stond ik aan de deur van Puur Zennergie.

De dag voordien had ik nog gevraagd of ik mijn afspraak van half tien naar de namiddag kon verschuiven. Twee onderdompelingen op één dag hadden meer van mijn lichaam gevraagd dan ik had verwacht. Mijn hoofd voelde zwaar en mijn energie was ergens onderweg blijven hangen.

Gelukkig was dat helemaal geen probleem.

Aan de deur kreeg ik meteen een warme omhelzing. Delphine leidde me naar haar ruime woonkamer. Het was er zo ruim en lichtrijk dat er plaats was voor je hele zijn, met alle scherpe, gewonde en lieflijke kanten samen. Ik nam plaats in wat ik spontaan een snoezelzetel noem. Zo’n zetel waarin je vanzelf een beetje wegzakt, alsof je lichaam meteen begrijpt dat het hier even mag rusten. Een dekentje over me heen. Mijn schouders zakten langzaam.

We begonnen met NEI. Neuro Emotionele Integratie.

Voor mij was dat volledig onbekend terrein. In eenvoudige woorden probeert deze methode te achterhalen waar oude emoties of ervaringen nog spanning vasthouden in het lichaam. Delphine werkte met een biotensor, een dun metalen staafje dat reageert op subtiele signalen terwijl ze vragen stelt.

Het zag er eenvoudig uit.
Maar ergens voelde ik meteen dat het klopte.

Ze vroeg waar ik graag rond wilde werken.

Het antwoord lag eigenlijk al klaar. De laatste weken was er iets dat me opviel.

“Misschien de kwaadheid die ergens in mijn lichaam zit,” zei ik. “Of de hoofdpijn waarmee ik de laatste tijd vaak wakker word.”

En terwijl ik het uitsprak, voelde ik al dat die twee misschien wel samenhingen.
Al snel werd duidelijk dat ze dat inderdaad deden.

“Misschien de kwaadheid die ergens in mijn lichaam zit,” zei ik. “Of de hoofdpijn waarmee ik de laatste tijd vaak wakker word.”

Ik kreeg de opdracht mijn handen in elkaar te haken met mijn duimen omhoog en drie keer een grote liggende acht in de lucht te maken terwijl mijn ogen mijn duimen volgden. Een eenvoudige beweging die beide hersenhelften opnieuw laat samenwerken.

Terwijl Delphine verder vragen stelde, begon mijn lichaam te reageren.
Niet dramatisch.
Maar duidelijk.

Een plots stekende pijn in mijn schouder. Tintelingen in mijn armen. Spanning die op onverwachte plekken opdook.

Delphine keek me even aan.

“Je houdt het tegen. Schreeuw maar.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat kan ik niet.”

Ze gaf me een gastendoekje zodat ik mijn kwaadheid daarin kon steken, omwringen, loslaten. Maar mijn handen gaven sneller op dan mijn gevoelens. Bij te veel kracht begonnen ze pijn te doen.

Soms kan ik roepen. Soms zelfs brullen.
Maar blijkbaar niet op commando.

Ook tijdens onderdompelingen blijf ik gewoon mezelf. Soms komen er tranen, soms weerstand, soms net openheid. Voor mij hoort dat er allemaal bij.

Bij veel onderdompelingen ga ik vooraf ook niet opzoeken wat het precies inhoudt of doet. Ik stap er liever zo open mogelijk in, zodat ik met volle aandacht kan voelen wat er in het moment zelf gebeurt, in plaats van met mijn hoofd al bezig te zijn met theorie.

Ik vertrouw erop dat ik op de juiste plaatsen terechtkom en dat er een veilige ruimte ontstaat waarin alles even mag bestaan.

Ons gesprek duurde langer dan voorzien, maar dat leek geen van ons te storen.

Ergens tijdens dat gesprek kwam ook de Germaanse geneeskunde ter sprake. Een visie die stelt dat lichamelijke klachten verbonden kunnen zijn met emotionele conflicten die diep in het lichaam zijn opgeslagen. Soms niet alleen jouw eigen conflicten, maar ook die van een generatie eerder.

Volgens wat naar boven kwam, droeg ik verdriet mee dat niet alleen van mij was.
Dat zette me aan het denken. Niet omdat het meteen alles verklaarde, maar omdat het een deur opende waar ik nog nooit zo naar had gekeken.
Een vraag die ik meenam, eerder dan een antwoord.

Na het gesprek voelde ik dat er veel was aangeraakt. Meer dan ik had verwacht. En net daarom voelde het logisch dat de behandeling daar niet stopte.

Relaxmassage

Even later mocht ik naar de massageruimte.

De kamer was stijlvol en rustig. Gedempt licht, zachte muziek die bijna leek te verdwijnen in de stilte. Een behandeltafel, een kast met stenen en attributen. Alles ademde rust.

Ik ging op de tafel liggen.

Delphine begon bij mijn hoofd en liet haar handen langzaam langs beide kanten van mijn lichaam naar mijn voeten glijden. Haar vingers licht gespreid. De warme olie gleed over me heen.

Eén rustige beweging.

Het voelde alsof alles wat zwaar was geworden zacht van me af mocht glijden.

Daar had ze me.

Vanaf dat moment smolt alles.

Ze zat op tijdsdruk, maar in haar handen was daar niets van te merken. Alles voelde rustig, aanwezig en precies.

“En dit is nog maar een relaxatiemassage van twintig minuten,” zei ze glimlachend. “Normaal geef ik de flowmassage en die duurt twee uur.”

Ik besefte dat dit waarschijnlijk precies was wat mijn lichaam nodig had.

Als ik na de NEI behandeling meteen naar huis was gegaan, had ik dat diepe ontspannen gevoel waarschijnlijk niet bereikt. Er was simpelweg te veel aangeraakt.

De massage bracht alles weer samen.

Toen ik later buiten stapte, stond de zon lager boven de velden. De wind was er nog, maar voelde minder scherp.
Op de weg naar huis stond de radio zacht. Ik betrapte mezelf erop dat ik meezong.

De hoofdpijn was verdwenen.

Ik, Jasmine, de losgebroken vrouw vertrouwend op haar eigen intuïtie, was terug.
Het angstige kind onder mijn ribben was stil geworden.
En ergens op die rustige weg naar huis wist mijn lichaam weer wie ik ben.

Meer over de methoden in deze blog

NEI (Neuro Emotionele Integratie) is een complementaire methode die onderzoekt waar oude emoties of ervaringen nog spanning vasthouden in het lichaam, en probeert te helpen die spanning los te laten. NEI wordt in de praktijk gebruikt als aanvulling op reguliere zorg, niet als vervanging daarvan.

Germaanse geneeskunde (ook wel Nieuwe Germaanse Geneeskunde) is een alternatieve benadering die lichamelijke klachten in verband brengt met emotionele conflicten, soms zelfs over generaties heen. Deze kijk wordt niet ondersteund door de reguliere geneeskunde. Voor mij is het geen vervanging van medische zorg, maar eerder een denkkader dat vragen oproept en soms nieuwe invalshoeken geeft.

Ik combineer zelf verschillende vormen van ondersteuning: EMDR en psychologische begeleiding, acupunctuur en cupping, Trauma Release Breathwork, kruidenbegeleiding door een ervaren herborist die samenwerkt met ziekenhuizen, en medische opvolging door mijn reumatologe en andere artsen. De complementaire methodes staan voor mij naast, niet in plaats van, de reguliere zorg. Dat maakt ze niet minder waardevol. Integendeel: precies die combinatie helpt mij vooruit.

Bronnen

Karpouzis, F., Bonello, R., & Brown, B. (2009). A randomised controlled trial of the Neuro Emotional Technique (NET) for childhood ADHD.

NEI-praktijkinfo: beschrijving van NEI als combinatie van NLP, kinesiologie en energetisch/lichamelijk werk met biotensor, bedoeld als aanvulling op reguliere zorg.

Knack / Stichting tegen Kanker. “‘Kanker is een zinvol biologisch programma’ en andere gevaarlijke onzin van de Nieuwe Germaanse Geneeskunde.”

Achtergrond Nieuwe Germaanse Geneeskunde: uitleg van de vijf “biologische wetten” en positionering buiten de reguliere wetenschap.

Over massage en ontspanning: bijdragen over hoe relaxatiemassages spanning verminderen en het parasympathisch zenuwstelsel activeren.