Een esoterische behandeling is een zachte energiegerichte sessie die met aanraking, aandacht en symboliek werkt op de subtiele lagen van lichaam en geest, als aanvulling op gewone zorg.

Ik trok de voordeur achter me dicht en stapte de zon in.
Op mijn telefoon: een bericht van Fabienne. Ze schreef dat ze zenuwachtig was.
Ik glimlachte en antwoordde dat ik alleen kwam invoelen. Niet beslissen over leven of dood.

De trein naar Antwerpen wachtte al.
Terwijl de wagons langzaam op gang kwamen en het monotone ritme van de rails zich onder de trein herhaalde, voelde ik hoe mijn schouders vanzelf een paar millimeter zakten.
Soms doet een treinreis dat. Alsof het lichaam al onderweg begint te vertragen nog voor je ergens aankomt.

De kamer

Drie verdiepingen hoger werd ik naar een kamer gebracht waar een rustige aanwezigheid hing.
Niet de lege stilte van een ruimte waar niets gebeurt, maar een gedragen rust. De soort stilte die ontstaat wanneer mensen een plek met aandacht vullen.
Van de zenuwen waar Fabienne eerder over schreef merkte ik niets meer. Misschien had mijn bericht haar gerustgesteld. Misschien had ze zichzelf herinnerd aan iets eenvoudigs: dat iemand die komt voelen niet komt om iets af te breken.

We praatten even en ik ging op de tafel liggen.
De behandeling begon.

Het eerste wat me opviel was warmte in mijn oogleden. Een zachte warmte die langzaam opkwam. Af en toe piepte ik tussen mijn wimpers door om te kijken of Fabienne precies daar bezig was waar ik die warmte voelde.
Soms wel. Soms niet.

Terwijl Fabienne aan mijn bovenlichaam werkte, voelde ik Hogan mijn voeten even vasthouden. Daarna bewogen zijn handen rustig omhoog, alsof hun bewegingen vanzelf op elkaar afgestemd waren. Vervolgens kreeg elk been afzonderlijk aandacht. Rustig, zonder haast.

Ik lag onder een deken en deed wat ik in zulke momenten probeer te doen.
Niet sturen. Niet zoeken naar verklaringen.
Alleen opmerken wat er gebeurt.

Na een tijdje begonnen mijn knieën kleine bewegingen naar buiten te maken. Zo subtiel dat ik het eerst bijna niet opmerkte. Alsof ergens diep in mijn lichaam een slot werd losgemaakt waarvan ik nooit had geweten dat het bestond.
Niet plots. Niet geforceerd.
Langzaam.
Alsof het lichaam zelf toestemming gaf.

Na een tijd haalde Fabienne me weer zachtjes terug.
“Hoe voel je je?”
Ik moest even zoeken naar woorden.
“Rustig… maar wel een hele droge mond.”

Ze glimlachte. Hogan gaf me een glas water en ze stelden voor om nog even te blijven zitten.

Een huis vol zachte aanwezigheid

Terwijl we praatten kwam de rode poes Zrbt me begroeten. vijftien jaar oud al, vertelden ze. Doof, maar toch perfect reagerend op mijn mimiek.
Zijn missie werd al snel duidelijk.
Het water in mijn glas.
Met een charmant offensief probeerde hij het zo onopvallend mogelijk te ontfutselen.
Ik moest lachen.

Tijdens het gesprek kreeg ik ook een onverwacht compliment over mijn voeten. Voeten waar ik jarenlang zo ver mogelijk van wegbleef, ook al hingen ze gewoon aan mijn lichaam en brachten ze me telkens weer waar ik moest zijn.
Voeten waar ik bijna dertig jaar schaamte over had gevoeld.
Pas de laatste jaren had ik ze leren aanvaarden zoals ze zijn. Soms zelfs omarmen en hen af en toe een klein spa moment gunnen. Ik was ze dankbaar, samen met mijn hele lijf dat mij elke dag opnieuw draagt.
Dit keer liet mijn lichaam het compliment binnen.
Niet uit beleefdheid.
Maar omdat het kon.

We namen afscheid met twee knuffels. Geen vluchtige omhelzingen die mensen geven omdat het zo hoort, maar lange omhelzingen die even blijven bestaan.

Fabienne en Hogan geven naast deze energetische behandelingen ook reiki sessies, leggen tarotkaarten en begeleiden mensen die zoeken naar rust of inzicht. Wat me vooral opviel was hoe vanzelfsprekend ze samenwerken. Tijdens de behandeling bewogen ze als een team dat elkaar niet hoeft uit te leggen wat de ander doet.
Voor mij vallen dit soort sessies onder complementaire ondersteuning: ze staan naast, niet in plaats van, reguliere medische en psychologische zorg.
Soms zegt dat meer dan woorden.

De nacht nadien

Pas toen de sterren al een tijd boven de stad hingen kwam ik thuis. Ik zei de poezen gedag, poetste mijn tanden, mediteerde tien minuten en gleed bijna vanzelf in slaap.

Die nacht werd ik twee keer wakker met een mond zo droog als een woestijn. Nog een keer omdat mijn lichaam blijkbaar vond dat de plaatselijke rivier leeg moest geplast worden.
Mijn kaak had die nacht duidelijk nog wat spanning vastgehouden. Mijn hoofd voelde zwaar en moe.

Ik stuurde hen een bericht.
Niet veel later verscheen er een antwoord op mijn scherm.
“Wow. Dat zijn al goede tekenen. Extra drinken en rust nemen.”

We spreken nog eens af. Gewoon om bij te praten.
Omdat het gesprek goed voelde.
Voor ons alle drie.
Als je de poes niet meetelt.

De wortels van een netwerk

Wanneer ik na zo’n ontmoeting weer buiten stap, denk ik aan hoe verschillend mensen hun weg naar rust of heling zoeken. Sommigen via therapie en wetenschap. Anderen via stilte, rituelen of energetisch werk.
Voor Het KernBos verzamelen we geen technieken.
We verzamelen mensen die ruimte en tijd maken voor anderen, met vakkennis en ervaring.
Elke onderdompeling voelt een beetje alsof je de wortels van een toekomstig bos ontdekt.
Lang voordat iemand ziet dat er ooit bomen zullen staan.

Bronnen

Thrane, S. E., & Cohen, S. M. (2014). Effect of Reiki therapy on pain and anxiety in adults: An in‑depth literature review of randomized trials.

Jahantigh, M. R. (2021). The effect of Reiki therapy on pain control, anxiety, stress: A systematic review of clinical trials.​

Santini, Z. I. et al. (2024). Therapeutic effects of Reiki on interventions for anxiety: A systematic review.​

Cochrane Library. Reiki for the treatment of anxiety and depression.​

University of Minnesota – Taking Charge of Your Health & Wellbeing. Are there any safety concerns for using Reiki?​

National Center for Complementary and Integrative Health / NCBI. Complementary and Alternative Medicine.