Voel je hoe haar warmte je huid streelt? Dat zachte goud dat door de bladeren glijdt… alsof ze je zachtjes wekt.
Ze lijkt zo ver. Een lichtpunt in de leegte. Een kosmische stip.
En toch raakt ze álles. Jou, mij, elk levend wezen op deze wereld. Een waarheid die zo diep voelt, dat we er vandaag even bij mogen stilstaan. Een moment om te ademen, en te voelen wat er werkelijk is.
Het leven ontvouwt zich zelden in een rechte lijn. Voor velen van ons is het pad geplaveid met zowel zonneschijn als schaduwen. Mijn jeugd was er zo een, getekend door ervaringen die hun sporen nalieten. Grauw en benauwend. Momenten van kwetsbaarheid waarin de noodzaak om te vertrouwen botste met mijn innerlijke kompas dat schreeuwde om voorzichtigheid. Mijn intuïtie als kind werd onbedoeld gesmoord.
