Onder haar handen begon mijn lichaam te spreken

Een middag voetreflexologie, en een lichaam dat na jaren eindelijk leerde stil te vallen om gevoeld te worden.

Het station, en een auto die al klaarstond

De zon scheen laag op het dashboard. Een autorit met Grietje die aanvoelde als het vervolg van een gesprek, terwijl we elkaar nog niet eerder hadden ontmoet. Geen aftasten. Gewoon praten.

Boven wachtte een kamer in dezelfde kleuren als de lichtroze jurk met blauwe bollen die ik aanhad. Een labradoriet om een hals, groen en blauw en grijs door elkaar. Een glas water dat er al stond, nog voor erom gevraagd kon worden. Een zakje gedroogde lavendel, met beide handen overhandigd. Een bokaaltje zelfgemaakt badzout.

Zal ik hier veilig zijn?

Die vraag stelt niemand hardop.

Dit keer hoefde ze niet gesteld te worden.

Twee keer eerder gepraat, deze keer gezwegen

Dit was niet de eerste keer dat voetreflexologie op mijn agenda stond. De vorige twee keer werd er vooral gepraat, door mij. Woorden die ik om me heen spon als schild om toch maar niet te hoeven voelen.

Toen was ik nog niet klaar.

Nu ging ik zwijgen en voelen.

Mijn adem stokte hoog, zakte dan traag naar mijn buik, zonder te forceren. Een ooglid dat zacht trilde. Kaken die zich vastzetten, tot mijn mond een beetje vanzelf opende.

“Ben jij nu iets aan het doen aan mijn hoofd?”
“Euh ja,” klonk het zacht, terwijl vingers opnieuw langs een grote teen streelden.

Even later, een steek door het middenrif.
“Ben je daar nu bezig?”
“Jij bent echt wel gevoelig. Mijn vingertoppen lagen er net op.”

Tranen. Stiltes. Verwondering. Allerlei emoties passeerden en kregen ruimte.

Een taal die lang door mezelf genegeerd was, kreeg het woord.

Ik mocht zijn.

Waar een ander had doorgedrukt, trokken de handen zich terug.

Hier betekende zachtheid meer dan techniek.

Drie nachten later, om drie uur ’s nachts

De slaap kwam niet.

Het zeezout uit het bokaaltje ging in een warm bad en mijn lichaam zakte er langzaam in weg. Anderhalf uur in het donker, met een adem die rustig werd en bleef.

Het zakje lavendel hangt nu aan de klink van de woonkamer.

Elke keer als ik er voorbijloop: een korte stilstand. En een glimlach die vanzelf komt.

Wie deze handen toebehoren

Na deze onderdompeling kreeg Grietje van GewoonGrietje haar plek in het doorverwijsnetwerk van Het KernBos.

Ze is pediatrisch verpleegkundige, perinataal counselor en reflexoloog, en mama van drie zonen. Haar werk vertrekt vanuit één zin die ze zelf naar voren schuift: een veilige haven creëren waar jij en je kind helemaal mogen zijn.

En dat voelde ik al vanaf de eerste blik.

Veiligheid.

Voetreflexologie vormt de kern van haar werk, met bijzondere aandacht voor de perinatale periode en voor kinderen die extra gevoelig zijn voor prikkels en emoties. Ze ontvangt in Praktijk Leienest, in Nazareth-De Pinte, en komt op aanvraag ook aan huis in de ruime regio rond Zulte, Waregem, Kortrijk, Deinze, Gent, Oudenaarde, Kruisem, Tielt en Dentergem.

Misschien was dat uiteindelijk wat ik tijdens deze onderdompeling het sterkst meenam.

Niet wat haar handen deden.

Wel dat ze wisten wanneer ze moesten blijven.

En wanneer ze zich moesten terugtrekken.

Contactgegevens:

Telefoon: +32 468 17 44 77
E-mail: [email protected]

Home | Gewoon Grietje | voetreflexologie voor mama en kind
https://www.gewoongrietje.be/

Praktijkadres: Praktijk Leienest, Noël Schoorensstraat 19, 9810 Nazareth-De Pinte
Grietje werkt ook aan huis in de regio Zulte, Waregem, Kortrijk, Deinze, Gent, Oudenaarde, Kruisem, Nazareth, De Pinte, Tielt en Dentergem, zeven dagen per week inclusief avonden en weekends.

Bronnen

Helpt voetreflexologie bij constipatie? – Gezondheid en Wetenschap

Voetreflexologie: een tenenkrommende wetenschap – Stichting Skepsis

Reflexologie ‘effective pain relief’, UK study suggests – Nursing Times