Paniek in het zenuwstelsel
Er zijn plekken waar het lichaam eindelijk mag stoppen met beveiligen. Niet omdat iemand zegt dat het veilig is, maar omdat het systeem het herkent. Het bos is zo’n plek. Niet romantisch bedoeld, maar als neurologische werkelijkheid. In een stille kamer blijft het zenuwstelsel vaak waakzaam – wat komt er? Waar moet op gelet worden? In het bos is de stilte anders. Gevuld met geluiden die niets vragen. Het zijn geluiden die niet beoordeeld hoeven te worden. Dit verschil is klein maar fundamenteel. Het zenuwstelsel ontspant niet door afwezigheid van prikkels, maar door aanwezigheid van veilige, voorspelbare prikkels. Waarom werkt natuur anders dan een kamer? Waarom kalmeert het lichaam tussen bomen? En wat betekent dit voor herstel?
