Uit mijn comfortzone, tussen brillen, zachtheid en oprechte blikken

Een tijd geleden verscheen er op Facebook een post over ‘uit je comfortzone komen’. Dat klinkt vaak lichter dan het is. Alsof je gewoon even iets nieuws probeert en klaar. Maar soms voel je zoiets echt in je lichaam. In je buik. In je schouders. In de manier waarop je naar jezelf kijkt nog voor iemand anders dat doet. Voor mij bleef het geen gedachte. Ik ben het echt aangegaan.

Na een spontane ontmoeting met Jeline in haar winkel Optiek Ann Brands by Jeline bleef er iets hangen. Natuurlijk ook zij, warm en open zoals ze is, maar vooral het gevoel dat daar ontstond. Rust. Geen druk. Geen haast. Gewoon tijd om te kijken, te passen en te voelen wat klopte. Daarom belde ik haar later opnieuw op met een vraag die ik toch spannend vond. Of we in de winkel een fotoshoot mochten doen.

Omdat een bril kiezen voor veel mensen gevoeliger is dan het lijkt. Je kijkt niet alleen naar een montuur. Je kijkt ook naar je gezicht, naar hoe je ouder bent geworden, naar dingen waar je misschien liever snel weer van wegkijkt. En net daar had ik gevoeld dat het ook anders kon. Zachter. Rustiger. Menselijker.
We kregen een ja.

Daarna plaatste ik een oproep voor een make-upartist, met één duidelijke voorwaarde. Alleen biologische producten. Niet om principieel te klinken, maar omdat dat gewoon bij het KernBos hoort. Er volgde een telefoontje en niet lang daarna spraken we af. Zo kwam Laurien van Lolobello op mijn pad.

Dan waren er nog de sieraden. Ook daarin zit iets van gevoel. Hoe iets valt. Wat iets uitstraalt. Wat bij je past. Ik stapte LA-telier in Brugge binnen, waar Leen haar juwelen zelf maakt, en vroeg of ze wilde meewerken. Ook daar kreeg ik een ja.
Ik mocht zelf kiezen en wie mij kent weet dat ik alleen met echte stenen wil werken. Het doosje dat ik onderaan in mijn handtas stopte voelde niet als zomaar een doosje. Eerder als iets dat ik met zorg en dankbaarheid meedroeg.

De fotograaf hadden we al… Dat is mijn man Marvin.
Voor mij maakte dat de dag tegelijk makkelijker en lastiger.
Makkelijker, omdat niemand veiliger voelt dan iemand die jou kent zoals je echt bent. Met vermoeidheid. Met ochtendhaar. Met dagen waarop je je niet wil tonen.
Lastiger, omdat hij ook echt kijkt. Niet snel even. Niet oppervlakkig. Maar helemaal.

Ik sta niet graag voor de camera. Ik trek me liever terug. Ik ben sneller degene die uit beeld gaat dan degene die erin stapt. En toch ben ik ook het gezicht van Het KernBos. Dus ik kon blijven wachten tot dat vanzelf comfortabel zou voelen, of ik kon beginnen oefenen.
Niet later. Nu.

De voorbije jaren hebben sporen nagelaten. Jaren van ziek zijn. Jaren waarin mijn lichaam veranderde. Jaren waarin de spiegel niet altijd zacht was. Dat doet iets met een mens. Niet alleen met hoe je eruitziet, maar met hoe je jezelf bekijkt wanneer niemand anders in de kamer is. Het laat onzekerheid na. Verdriet. Soms ook iets dat op vervreemding lijkt. Alsof je wel weet dat jij het bent, maar toch niet helemaal thuiskomt in wàt je ziet.

Mijn man vindt mij mooi. Dat deed hij altijd al. Maar zijn blik was niet altijd sterk genoeg om die van mezelf zachter te maken. Hij maakte er een persoonlijke missie van om mij te laten zien wat hij zag, wat mijn zoon en zovele anderen zagen. Niet alleen de dingen waar ik zelf op bleef hangen, maar ook wat daar nog altijd is. Zachtheid. Warmte. Liefde in mijn gezicht dat ik zelf soms te weinig zag.

En dan was daar die dag.

We reden richting Wijnegem met van alles tegelijk in mij. Zin. Spanning. Twijfel. Ook de stille neiging om het af te zeggen en terug in mijn gewone veilige plek te kruipen. Maar we reden toch.

Eenmaal daar nam Laurien me op een rustige manier mee in haar expertise. We praatten en lachten alsof we elkaar al langer kenden. Terwijl haar krultang door mijn haar ging en de make-up van Couleur Caramel mijn gezicht raakten, voelde ik dat ik minder op mijn hoede was. Voordien was ik wantrouwig tegenover make-up geweest. Het voelde voor mij snel alsof er iets over je heen gelegd wordt, bedekking van fouten. Alsof je minder zichtbaar wordt in plaats van meer. Maar dat gebeurde niet. Het voelde licht. Zacht. Alsof ik er nog altijd was, alleen wat milder.

In het begin was ik onwennig. Ik merkte het aan alles. Hoe ik stond. Waar ik mijn handen liet. Hoe bewust ik was van mijn blik en van mijn lichaam. Er waren momenten waarop die spanning me zelfs irriteerde. Alsof ik tegen mezelf dacht: doe nu toch gewoon los. Maar zo werkt het niet. Als je uit je comfortzone stapt, kom je jezelf ook tegen.

Ik paste brillen. Ik keek. Ik probeerde. Ik stelde vragen. Ik lachte. Ik twijfelde. En ergens onderweg verschoof er iets. Het ging steeds minder over hoe ik eruitzag en steeds meer over wat klopte. Wat rust gaf. Wat mijn gezicht zachter maakte in plaats van strenger.

En dan waren er nog twee brillen over

Jeline vertelde. De ene bril is een statement, de andere is mooi, maar die bril… En voor ze haar zin kon afmaken, viel Laurien haar bij. Tegelijk, alsof de woorden hen allebei op hetzelfde moment te binnen schoten: “die bril is voor jou gemaakt.”
Niet ingestudeerd. Niet om vriendelijk te zijn. Gewoon spontaan. En als je dan je man breed ziet glimlachen, dan weet je het eigenlijk al. Niet omdat je je laat meeslepen, maar omdat je voelt wanneer iets klopt.

Wat ik van die dag meeneem is groter dan de keuze van een bril of een reeks foto’s. Ik neem mee dat spanning niet altijd wil zeggen dat je moet afhaken. Ik neem mee dat zachtheid soms net is wat je nodig hebt om verder te gaan. Ik neem mee dat schoonheid voor mij minder te maken heeft met perfectie dan met plekken en mensen waar je niet hoeft te verharden.
En misschien is dat nog het meest waardevolle.
Niet dat ik nu plots graag voor een camera sta. Niet dat alle onzekerheid verdwenen is. Maar ik voelde die dag iets verschuiven. Alsof ik iets minder de neiging had om weg te kijken van mezelf.

Jeline, Laurien, Leen en Marvin, dank jullie wel. Voor jullie ja, jullie zachtheid. Voor jullie eerlijkheid. Voor de rust die jullie brachten. En voor wat deze dag mogelijk maakte.
Soms begint groeien niet met grote woorden. Soms begint het gewoon met toch in die auto stappen.

Lees meer: https://kernbos.be/optiek-ann-brands-by-jeline-fotoshoot/