Een lege kamer die vol aanvoelt
Mijn lijf drukte twee keer op de stopknop. Misselijkheid. Kokhalzen. Het middenrif dat zich als een vuist aanspande en alles tegenhield. Toch begon ik opnieuw. Ik ademde door tot de spanning rond mijn plexus losliet, tot mijn keel weer vrij werd en mijn longen hun ruimte terugnamen. Tranen stroomden. Geluiden ontsnapten. En toen… niets meer. Niet omdat ik blokkeerde, maar omdat er niets meer was. Alsof het vuil was uitgespoeld.
Leeg, maar niet verloren. Leeg als een kamer die net schoongeveegd is.
Ik liep daarna door het centrum, zonnebril op, mijn ogen dik en rood. Mijn hoofd licht, mijn stappen traag. Mijn zoon stuurde dat hij op het plein zat met een vriendin. Geen uitnodiging, gewoon nabijheid. En ik was dankbaar dat hij zich niet voor mij schaamt en me er zelfs graag bij wilt als zijn vrienden er zijn.
Drie uur later fietste ik naar huis, de zon warm op mijn huid. In mijn tas lag chocolade. Geen vlucht dit keer, maar een kleine beloning. Want diep vanbinnen zat ze daar, mijn innerlijk kind. Niet langer bevroren of in protest. Gewoon rustig. Haar alarmsystemen uitgeschakeld. Ze zat. En ze was.
Die nacht sliep ik niet. Maar er was ook geen piekeren, geen kwaadheid. Alleen een stilte die vreemd maar niet vijandig was. Een lege ruimte die niet dreigde, maar nieuw aanvoelde.
’s Ochtends deed ik de rolluiken naar beneden en zette muziek op. Zessendertig minuten lang danste ik. Mijn armen open, mijn voeten zwaar en zeker op de vloer, mijn huid nat van het zweet. Geen storm dit keer. Alleen één traan die zich mengde met de zweetdruppels en met een dankbaarheid die niet weg te duwen was.
Het voelt vreemd om leeg te zijn en toch vol. Om mijn eigen kamer, mijn eigen lijf, mijn eigen huis in te nemen zonder schuld. Om te dansen en te voelen dat er ruimte is.
De leegte die daarna kwam, was geen lege leegte, maar een schoongemaakte ruimte.
En misschien is dat heling: leren wonen in jezelf zonder dat de alarmbellen loeien.
Misschien is dat de mooiste dans. Een dans van gespoelde cellen, van angsten die eindelijk loslaten, van stilte en adem die samen bewegen.
Een dans waarin je lichaam zich herinnert dat het thuis is.
Meer lezen?
- Zwaartekracht
Isaac Newton beschreef zwaartekracht in de 17de eeuw als een kracht die elke massa aantrekt, en dat volgens de beroemde formule F = G·m₁·m₂ / r². later toonde Albert Einstein aan dat zwaartekracht geen mysterieus touw is, maar een gevolg van de manier waarop massa de ruimte‑tijd kromt. hij leerde ons dat de zonmassa de ruimte om ons heen buigt, en zó onze banen bepaalt. - Zorg voor je paard, rust voor jezelf
Stefanie staat breedlachend met een schep lekkers coor de paarden. - Zonder dominantie komt de natuur heel dichtbijHet begint met aandacht. Met handen die voelen, met tijd nemen om te ervaren hoe materiaal zich gedraagt tegen de huid. Deze foto toont de essentie van Het KernBos: praktisch leven wat we geloven. Geen grootse visies, maar eerlijke keuzes die beginnen bij het tastbare – bij natuurlijk linnen, ongebleekt katoen, en stoffen die de huid niet hoeven te verdragen maar mogen ontvangen. Want het lichaam weet altijd wat klopt, nog voor het hoofd een oordeel vormt.foto: A. Krasnikova
