Mijn traumabuik en hoe ik leer kijken met zachtere ogen
Daar sta ik dan voor de spiegel.
Het huilen staat dichter dan het lachen.
Ik kijk naar mijn buik en mijn hoofd maakt er een verhaal van dat meteen snijdt.
Ik voel me dik. Onwaardig. Te veel.
Alsof mijn lichaam niet langer telt, alsof ik de ruimte die ik inneem eerst moet verantwoorden voordat ik gewoon mag bestaan.
En de maatschappij helpt daar niet bij.
Dikke mensen krijgen blikken die niet neutraal zijn, opmerkingen die niet toevallig zijn, en grapjes die zogezegd licht bedoeld zijn, maar zwaar landen.
Ik droeg maat 46.
XL snoerde rond mijn buik, niet alleen stof tegen huid, maar ook schaamte tegen ademhaling. Ik kreeg opmerkingen alsof ik zwanger was.
“Wanneer ben je uitgerekend?”
Een zin die mensen soms achteloos zeggen, maar die bij mij iets openrukte. Want ik kan geen kinderen meer krijgen. En ik wilde dat nog wel. Die woorden werden geen misverstand. Ze werden een steek. Een herinnering aan alles wat mijn lichaam niet meer kon.
En zo werd mijn buik niet zomaar buik.
Hij werd een plaats waar verdriet bleef wonen.
Waar mijn zenuwstelsel zich vastklampte aan bescherming.
Een traumabuik is niet alleen vet. Het is ook verdediging, een woord dat ik gebruik als metafoor voor hoe mijn lichaam mijn geschiedenis draagt, niet als officiële medische of diagnostische term.”
Het is spanning. Het is een lichaam dat zegt: ik heb dingen moeten dragen die te zwaar waren.
De eerste stap was niet helen, maar schrappen
Voor ik aan mezelf kon werken, moest ik iets anders doen.
Iets wat minder zacht klinkt, maar noodzakelijk was.
Ik heb alle toxische en energie vretende mensen uit mijn leven gebannen.
Niet uit woede.
Niet om gelijk te krijgen.
Maar uit zelfbehoud.
Dat proces noem ik levend verlies.
Afscheid nemen van mensen die nog leven, maar geen veilige plaats meer hebben in je leven.
Zolang die relaties bleven trekken, uitleg vragen, mijn grenzen oprekten en mijn energie leegzogen, was er geen ruimte om te voelen wat van mij was.
Mijn lichaam bleef alert.
Mijn adem bleef hoog.
Mijn buik bleef gespannen.
Pas toen die lijnen werden doorgeknipt, ontstond er iets wat ik lang niet had gekend.
Tijd.
Stilte.
Ruimte.
En pas toen was er plaats om aan mezelf te werken.
Met toewijding.
Met energie.
Met een vorm van zelfliefde die niet mooi hoefde te zijn, maar echt.
Twee jaar geleden begon ik aan het werk dat niemand ziet
Twee jaar geleden begon ik aan innerlijk werk.
Niet zichtbaar. Niet meetbaar. Niet te vatten in voor en na.
Eerst keek ik met mijn handen voor mijn gezicht.
Dan met mijn vingers iets uit elkaar, zodat ik kon gluren.
Met de geruststelling dat ik altijd weer kon sluiten als het te veel werd.
Ik sprak met vriendinnen, met mensen die ik vertrouwde. Maar dit pad kon niemand voor mij lopen. Ik moest zelf voelen wat klopte.
Ik ging aan de slag met Ophélie.
Met mijn lichaam.
Met adem.
Met spanning die nergens naartoe kon.
Na enkele sessies brak mijn stem open.
Niet gepland. Niet gecontroleerd.
Maar het was een begin.
Ik volgde zijwegen.
Niet wat hoorde, maar wat hielp.
Ik liep door woeste landen.
Langs velden met snijdend vlas.
Door bossen waar doornen de braambessen beschermen.
En ik ging door.
Niet alleen om te overleven.
Ook om te voelen dat ik nog leefde.
In China zeggen ze iets dat ik nooit ben vergeten
Men zegt soms dat een bolle buik kan lijken op alles wat je onder de mat veegt en daar laat liggen.
Ik weet niet of het wetenschappelijk klopt.
Maar gevoelsmatig raakte het iets in mij.
Jarenlang deed ik precies dat.
Niet voelen.
Doorgaan.
Rechtstaan.
Mijn medicatie hield mij overeind, maar dempte ook mijn binnenwereld.
Functioneren lukte zolang het over basis ging.
Voelen was gevaarlijk.
Maar hoe langer je niet voelt, hoe luider het lichaam schreeuwt.
Elke keer dat ik mezelf zag, was er meer.
Meer gewicht.
Meer omvang.
Meer dat niet langer weggeduwd kon worden.
Ik noemde mezelf walrus.
Vol walging. Vol verdriet.
Ook dat was bescherming.
Iets wat je pas ziet wanneer je begint te helen.
Leren luisteren in plaats van duwen
Er kwam een diagnose.
Mijn medicatie werd aangepast.
De mist trok langzaam op.
Niet omdat het leven ineens makkelijk werd, maar omdat ik mezelf weer kon voelen.
EMDR kwam erbij.
Niet als wondermiddel, maar als een sleutel die deuren losser maakte.
Ik begon weer te bewegen.
Soms te hard. Soms te veel.
Mijn lichaam zette me terug op mijn plaats.
En dat hoorde erbij.
Leren dat luisteren geen zwakte is.
Maar volwassenheid.
Een specialist zei dat ik moest blijven bewegen om mijn spieren te behouden.
Ik zei hoe dubbel dat voelt.
Dat mensen zien wat ik kan, maar niet wat mij uitput.
Ze zei dat mijn lichaam niet alleen ziek is, maar ook getekend door trauma.
En dat niemand daarover hoeft te oordelen.
Die woorden gaven me toestemming.
Om te leven.
Om te bewegen zoals mijn lichaam nodig heeft.
Niet om te functioneren zoals de maatschappij verwacht.
Er is een wereld van verschil tussen beide.
En toen legde ik twee foto’s naast elkaar
Mijn reis is niet af.
Ik ben onderweg.
Maar toen ik die beelden naast elkaar legde, gebeurde er iets.
Geen triomf.
Geen bewijs.
Wel herkenning.
Ik zag mezelf weer als mens.
Niet als probleem.
En misschien is dat het verschil.
Niet dat mijn buik weg is.
Maar dat ik niet meer wegkijk.
Dit is geen voor en na
Dit is geen succesverhaal.
Geen fitnesspost.
Geen bewijs van goed genoeg zijn.
Dit is een getuigenis.
Dat mijn buik geen vijand is.
Maar een plek waar ik lang heb moeten overleven.
En waar ik nu langzaam weer mag wonen.
Met zachtere ogen.
Met minder oordeel.
Met meer waarheid.
Dank je wel.
Aan wie hielp dragen.
Aan wie bleef.
Aan het leven dat bleef roepen.
Ik blijf gaan.
Voor wie verder wil verdiepen
Deze getuigenis staat op zichzelf.
Voor wie zich hierin herkent en niet alleen wil blijven met wat hier geraakt wordt, zijn deze teksten verwant aan dit verhaal:
Levend verlies
De vrouw zonder muur
Mijn lichaam wachtte op mijn cocon
Wanneer je lichaam fluistert, gilt en eindelijk gehoord wordt
Trauma verlaat je niet in stilte, maar in kokhalzen, tranen en nachten zonder slaap
Ik was niet gek. Mijn lichaam werd niet gehoord
Geluk begint waar veiligheid woont
Fibro: de kracht achter het kwetsbare lichaam
Het stille gewicht van schuldgevoel bij chronische ziekte
Wetenschappelijke en klinische achtergrond
Deze tekst is een persoonlijke getuigenis.
Voor wie nood heeft aan context bij wat hier lichamelijk en psychisch wordt beschreven:
Inzichten uit de traumapsychologie tonen hoe langdurige stress en onveiligheid zich vastzetten in het zenuwstelsel en het lichaam.
Onderzoek rond chronische stress beschrijft de rol van cortisol en langdurige waakstand bij vetopslag rond de buik, maar buikvet wordt niet door stress alleen bepaald; ook genetische aanleg, voeding, beweging, slaap en medicatie spelen een rol.
Klinische literatuur over complexe traumatisering wijst op het belang van relationele veiligheid en het wegvallen van voortdurende stressoren.
Studies rond EMDR tonen dat traumaverwerking niet alleen cognitieve herinneringen raakt, maar ook lichamelijke stressreacties kan verminderen, al meten niet alle onderzoeken lichamelijke reacties even direct en wordt meestal gewerkt met klachtenmaten zoals PTSS‑, angst- en spanningsscores.”
-Epel, E. et al. – Stress-induced cortisol response and fat distribution in women (Psychosomatic Medicine).
-Tomiyama, A. et al. – Stress and abdominal fat: moderation by cortisol awakening response.
-Yale University – Study: Stress may cause excess abdominal fat in otherwise slender women.
-Oshi Health – Stress belly and the gut-brain connection.
-Judith Herman – Trauma and Recovery (fasen: veiligheid/stabilisatie, verwerking, reconnectie; via samenvattende klinische bronnen).
–Blue Knot Foundation – The Three Phased Approach: Safety and Stabilisation (complex trauma, nadruk op relationele veiligheid).
–Meta-analyse EMDR bij PTSS – A Meta-Analysis of Randomized Controlled Trials (PLOS One).
–Randomized trial on the effects of an EMDR intervention on trauma‑gerelateerde symptomen en lichaamsperceptie.