Over de betekenis van een piercing links of rechts en het moment waarop je jezelf toestaat te kiezen
Het was de tweede keer dat ik in Brussel naar diezelfde piercingshop werd getrokken. Wie mij ziet, verwacht geen piercings of iets dat ruig is. En toch stond ik daar opnieuw. De eerste keer stapte ik binnen voor informatie. Mijn lichaam twijfelde nog, zei ik tegen mezelf. Maar eigenlijk was het mijn hoofd dat twijfelde. Mijn lichaam wist het al lang.
Deze keer ging ik binnen en maakte onmiddellijk een afspraak.
En toen, zoals ik bij alles doe wat ik wil of ga doen, begon ik te zoeken.
Naar betekenissen.
Naar de juiste interpretatie.
Naar wat het spiritueel zou kunnen duiden.
Want mijn lijf en ziel vragen niet zomaar, niets is toevallig, alles wil passen in een groter verhaal dat ik kan begrijpen.
Daar zat ik dan, een straat verder op een terrasje, wachtend tot mijn tijd om te laten perforeren was. Diep in mijn jas gedoken tegen de koude wind, alsof ik iets in mijzelf probeerde warm te houden. Mijn gsm in de hand, eindeloos schuivend door betekenisvelden, door wat links zou kunnen betekenen en wat rechts, door binnen en buiten, door alle mogelijke verklaringen voor de betekenis van een oorbel. En terwijl de wereld rondom mij gewoon voorbij liep, merkte ik hoe ik opnieuw aan het zoeken was. Naar toestemming. Naar een verklaring die mijn keuze zou kunnen legitimeren.
Wat zeggen de tradities
Ik vond wat ik zocht. Natuurlijk vond ik dat.
In veel spirituele tradities wordt het linkeroor verbonden met het ontvankelijke, het innerlijke veld. De kant van hart en maan en intuïtie. Het is de zijde waar we ademen naar binnen toe, waar het zenuwstelsel tot rust komt, waar we luisteren naar wat zacht en ongeformuleerd in ons leeft. In de Ayurveda wordt het linkeroor geassocieerd met het vrouwelijke principe, met Ida, de koelende en ontvangende energie. Terwijl ik dit las voelde ik even hoe mijn eigen lichaam als vanzelf naar links leunde, alsof het wist dat het deze taal al kende.
Het rechteroor wordt vaak gekoppeld aan de zonzijde, aan expressie en daadkracht. Het is de kant die naar buiten reikt en in de wereld vorm wil geven aan wat van binnen ontstaat. In traditionele Chinese en Indiase geneeskunst wordt deze kant verbonden met Pingala, de mannelijke en activerende energie.
In westerse subculturen droegen mannen decennialang een oorbel links of rechts als code voor geaardheid, een taal die op straat gelezen werd. Vandaag is die code vervaagd en is de betekenis verschoven van een sociale afspraak naar een keuze die van binnenuit komt.
Er bestaat geen harde spirituele wet die zegt dat een oorbel links of rechts een vaste betekenis draagt. Toch leeft er in veel tradities een subtiele symboliek. Niet als regel, eerder als poort waarlangs je kunt voelen wat waar is voor jou. Het linkeroor staat dichter bij je binnenwereld, een stille uitnodiging om naar binnen te luisteren. Het rechteroor voelt als een keuze om zichtbaar te worden, om iets te verkondigen dat lang in je keel bleef hangen maar nu door je lichaam gevraagd wordt om vorm.
Soms kiezen mensen intuïtief voor links wanneer ze in een fase zitten van heling of terugkeer naar zichzelf. Anderen voelen juist rechts wanneer er een nieuwe beweging naar buiten wil ontstaan. En soms klopt het allebei. Dan wil het lijf twee kleine poorten openen. Links om te ontvangen. Rechts om te geven.
Misschien is dat wel het meest wezenlijke aan deze symboliek. Niet dat ze voorschrijft wat waar is, maar dat ze uitnodigt tot luisteren. Naar welk oor licht tintelt wanneer je eraan denkt. Naar waar je hand vanzelf naartoe beweegt. Naar waar het ruimer voelt, rustiger, zachter.
Dat antwoord is meestal betrouwbaarder dan welke traditie dan ook.
Het kruispunt waarop ik sta
Genoeg keuzes. Genoeg betekenissen. En toch voelde ik hoe onder al deze informatie een stiller kruispunt zichtbaar werd, een plek waar mijn eigen verhaal wilde spreken.
Ik sta op een punt waar ik de paden wil samenvoegen naar een middenpad. Ik werk nog steeds aan mezelf, dagelijks. Ik stel me open, verwerk, reflecteer en groei. De innerlijke reis is niet af, zal misschien nooit af zijn.
En tegelijkertijd is de vzw erg aanwezig. Het KernBos is niet langer alleen maar een droom. Er zijn stappen ondernomen. Er zijn specifieke acties gepland. Mijn missie vraagt nu om manifestatie en vorm. Zichtbaarheid wordt een deel van de reis eerder dan het eindpunt ervan.
Niet meer óf innerlijk werk óf uitdrukking daarvan.
Maar beide tegelijk.
Misschien is dát het kruispunt: dat ik niet langer in twee richtingen hoef te leven maar in een midden dat eindelijk ruimte krijgt.
Wat als de betekenis anders is
Wat als deze oorbel niet staat voor links of rechts, voor binnen of buiten?
Wat als hij staat voor het einde van het zoeken naar externe validatie voor wat mijn lichaam al weet?
Mijn lichaam trok me twee keer naar die winkel. Mijn lichaam maakte een afspraak. Mijn lichaam weet waar het naartoe wil. En dan ga ik schrijven, zoeken en inbedden in tradities alsof de keuze pas mag wanneer ze past in een verhaal dat ik kan uitleggen.
Misschien markeert deze oorbel juist het einde van het moeten verantwoorden.
Misschien is dit het moment waarop ik mezelf toestemming geef om iets te doen simpelweg omdat ik het wil. Omdat het voelt als een ja. Omdat ik, als tweeënveertigjarige onafhankelijke vrouw die voor de waarheid staat, een eigen beslissing mag nemen zonder toestemming te vragen.
Niet aan de man met wie ik mijn ideeën en filosofische hersenspinsels deel.
Niet aan de maatschappij.
Niet aan diegenen die hunkeren of wegduwen.
Zonder dat het eerst een spirituele duiding nodig heeft. Zonder dat het moet passen in een groter plaatje. Zonder dat het symbool moet worden voor mijn reis of mijn missie.
En toch vind ik het heerlijk om de spirituele betekenis op te zoeken. Om te voelen hoe mijn intuïtie resoneert met wat ooit in tradities werd gevonden. Niet als toestemming. Maar als herkenning tussen lichaam en verhaal.
Er was een zacht moment waarop ik merkte dat dit niet langer ging over betekenis, maar over vrijheid. En precies daar kantelde iets.
Soevereiniteit
Er is zoveel beweging naar buiten toe in mijn leven. De vzw. De plannen. Het zichtbaar worden. En misschien is dit kleine gebaar juist voor mij. Niet als voorbereiding. Niet als symbool. Niet als statement voor Het KernBos.
Gewoon als soevereiniteit over mijn eigen lichaam en verlangen.
Links of rechts. Misschien koos ik wel beide. Of misschien koos ik de kant die op dat moment het mooist voeld onder mijn vingers in de spiegel. Of misschien liet ik de piercer beslissen als oefening in loslaten.
De betekenis van deze oorbel is niet wat de tradities erover zeggen.
De betekenis is dat ik voor de tweede keer naar die winkel werd getrokken en deze keer niet meer wegging zonder een afspraak te maken.
De betekenis is dat mijn lichaam klaar is.
En dat ik eindelijk luister.
(Dit is ook heling: jezelf toestaan te kiezen zonder te weten waarom.)