Waar het onverklaarbare ons aanraakt

Soms is het een ziel, soms een oven

Er zijn momenten waarop een mens iets voelt dat niet in woorden past. Een tinteling die blijft hangen. Een gedachte die niet van jezelf lijkt. Een zin die in je opkomt alsof iemand hem zachtjes neerlegt.

Jaren geleden, toen haar ziel eindelijk weer tot rust kwam na een lange strijd, begon ze zulke momenten opnieuw te herkennen. Alsof er onder de stoflagen iets had liggen wachten. Alsof er deuren opengingen die ze ooit had gesloten om te overleven.

Tijdens een videogesprek voelde ze het opnieuw. Een tinteling die omhoog kroop tot op haar kruin en bleef hangen alsof er iets wilde spreken.

“Ben jij iets heel kleins maar heel groots verloren?”
Hij zei niets. Hij ademde nauwelijks.
“Iets zo puur en vol licht. Ben je het een kind? Een meisje?”

Roodharige mannen zouden niet wit kunnen worden, maar die dag werd ze getuige van het tegendeel. Zijn glazig geworden ogen probeerde hij onmerkbaar met zijn oogleden droog te deppen.

“Wat betekent het cijfer 6 voor je?” Verward zocht ze naar de betekenis, omdat hij nog kinderen had waarvan hij terloops had gezegd dat er één 6 was en haar hoofd weer wilde overnemen. Maar het cijfer was juist.
Ze voelde een zwaar beladen hart in haar borstkas.
“Ze heeft 6 dagen geleefd…”
“Jij komt altijd aan je rechter schouder. Mensen hebben je daar al over aangesproken.”
Hij knikte. “Ik weet niet waarom ik…”
“Ze zit daar… Altijd. Je kriebelt haar voetjes.”
“Oh… Ik weet niet wat ik moet zeggen.”
“Niets. Ze vindt het leuk. Doe gewoon lekker verder.”
De man keek haar aan, met een zachte blik en ontwapende glimlach, en bedankte haar. Waarvoor? Ze geef enkel door wat ze binnen kreeg.

Soms is het een ziel. Soms gewoon een oven.

Niet elke ervaring raakt verlies. Soms is het bijna grappig door zijn eenvoud.

Een zomerdag, een gesprek via appjes dat even stilvalt. Een warmte loeide ineens over haar gezicht, alsof iemand een hete luchtstroom openzette.

“Wat gebeurt daar?” stuurde ze. “Het werd hier bloedheet.”

“Euhh… ik haalde net pizza uit de oven.”

Zo eenvoudig kan het soms zijn. Wat zich meldt kiest zichzelf. Niet alles is zwaar. Niet alles is symbolisch. Soms is het gewoon een oven die opengaat op het moment dat iemand anders de hitte voelt.

Het KernBos leeft al, nog voor het gebouwd is

Het KernBos bestaat nog niet als fysieke plek. Er zijn nog geen paden, geen hutten, geen aarde waarin wortels zich vastgrijpen. En toch leeft het al.

Het leeft in gesprekken die dieper gaan dan verwacht. In onderdompelingen die ontstaan zonder script. In de momenten waarop iemand precies de woorden uitspreekt die niet te weten waren.

Misschien begint elke plek van heling lang voor het land wordt aangeraakt. Misschien begint een bos in mensen. In de manier waarop zij elkaar herkennen. In de stilte waarin iets groters door hen heen beweegt.

Wat wetenschap niet kan vasthouden maar ook niet kan wegduwen

Er is geen sluitende verklaring voor deze ervaringen. Nog niet. Sommige onderzoekers tonen dat het lichaam reageert op iets dat nog niet gebeurd is. Andere wetenschappers vermoeden dat bewustzijn groter zou kunnen zijn dan het brein. Niemand heeft zekerheid.

Het enige wat vaststaat is dit: mensen maken het mee. Steeds opnieuw. In alle culturen, in alle tijden.

In Het KernBos voelen wij geen nood om mysterie te reduceren tot iets meetbaars. Wij laten bestaan wat nog geen woorden heeft.

Wat het werkelijk aanraakt

Want uiteindelijk gaat het niet over verklaringen. Het gaat over wat het in mensen opent.

Een richting die zich stilletjes ontvouwt Een herinnering die weer licht krijgt Een adem die eindelijk zakt Een vrede die zacht binnenkomt

Misschien begint heling precies daar. Waar het verstand niet langer de leiding heeft. Waar luisteren dieper gaat dan begrijpen. Waar het onverklaarbare even mag bewegen zonder dat iemand het hoeft vast te houden.