Wanneer niets hoeft, zakt het lichaam vanzelf

Soms begint ontspanning niet wanneer alles stil wordt, maar wanneer niets meer moet.

Ik keek uit naar deze afspraak. Niet uit nieuwsgierigheid, maar vanuit verlangen. Verlangen naar rust in mijn hoofd en zachtheid in mijn lichaam.

Voor ik binnen ging, zat ik nog even op een bank onder een boom. Ik deed snel een videocall, ergens tussen zon en regen. Op de achtergrond het gejoel van schoolkinderen op de speelplaats en kraaien die noten en eikels net naast me lieten vallen, in de hoop dat ze zouden barsten. Het was een klein moment van spanning, van nog net niet mogen landen. Ik rondde op tijd af, om het ritme van de ander te respecteren, belde aan en stapte naar binnen.

Ik werd opnieuw vriendelijk ontvangen bij Veerkrachtig, door Veerle, voor de tweede keer. Ditmaal voor een spa hair behandeling. Alles stond al klaar. Ik mocht mijn t-shirt uitdoen en op de tafel gaan liggen. Ze vroeg of de tafelverwarming aan mocht en of ik goed lag. Nog voor er iets begon, was er ruimte om vragen te stellen. Zelfs de hoogte van de tafel mocht ik aangeven. Hoger of lager. Niets werd ingevuld voor mij.
Ik kreeg een deken over me heen en een handdoek werd zacht over mijn sleutelbeen gedrapeerd. Nog voor de eerste aanraking voelde ik hoe mijn schouders een fractie zakten. Niet spectaculair. Gewoon dat kleine, bijna onzichtbare loslaten dat zo veel zegt.

Een verwarmd jade masker werd over mijn ogen gelegd. Mijn haar werd voorzichtig en traag gekamd met verschillende kammen en borstels. Mijn hoofdhuid werd gemasseerd, rustig en aandachtig. Alsof er niets moest gebeuren en juist daardoor van alles mocht gebeuren. Ik vroeg of deze behandeling ook haargroei stimuleerde. Veerle legde uit dat door de massage huidschilfers loskomen, waardoor nieuw haar opnieuw ruimte krijgt om te groeien. Maar wat ik vooral voelde, was dat mijn hoofd even geen denkplek meer was, maar een deel van mijn lichaam dat gedragen werd. Ze nam ook mijn nek en schouders mee. Wanneer het jade masker was afgekoeld, kreeg ik opnieuw een warm masker op mijn gezicht gelegd.

Ze gebruikte producten met een zachte, warme geur. Kokos, net een geur waar ik van hou. Shampoo en conditioner, en later ook bij de arm- en handmassage die onverwacht volgde. Die aanrakingen waren geen extraatje, maar een stille uitnodiging om nog verder te zakken. Mijn handen, die zo vaak gespannen zijn, mochten even loslaten.

De behandeling voelde voor mij te kort. Niet omdat ze dat was, maar omdat ik er zo van genoot. Dat lijkt een detail, maar het zegt veel. Wanneer iets werkelijk voedend is, wil het lichaam blijven.
Wat deze spa hair behandeling mij vooral bracht, was geen schoon haar of een frisse hoofdhuid, maar een moment van ontspanning. In mijn hoofd. In mijn lichaam.

En soms volgt er iets onverwachts.

Toen ik de deur achter mij sloot en enkele stappen verder was, zag ik een brillenwinkel. Ik, de eeuwige zoekster naar dé passende bril voor mezelf, stak de straat over. Mijn haar nog zacht van de verzorging, mijn gezicht ontspannen. Iets trok me naar binnen.
Voor het eerst klopte het plaatje. Brillen pasten. Echt pasten. In de winkel werd ik niet gepusht. Er werd samen gekeken, zonder druk. Drie brillen bleven over. Ik maakte een afspraak. Dit keer met mijn modieuze, straight-to-the-point zoon erbij.
Waar een mooie haardos en een ontspannen gezicht al niet toe kunnen leiden. Jezelf mooi vinden wanneer je in de spiegel kijkt. Zien wat het loslaten van spanning doet met je uiterlijk.
Ik ging weer naar buiten met warm haar, trage stappen en een stiller binnen. En dat bleef nog even bij me. Dat soort ontspanning verdwijnt niet meteen. Het zakt. Zoals het hoort.


Voor mensen die auditief hooggevoelig zijn, wil ik wel eerlijk zijn. Er zijn geluiden. Voor mij betekende dat af en toe bewust tegen mezelf zeggen dat ik het geluid mocht loslaten en weer naar het voelen kon gaan. Soms is blijven precies dat.