De pijn kwam pas toen het weer veilig genoeg was.
Thuis, in een staat van rust na uitputting.
6:16 De dorst
Ik zit hier. De klok wijst 6:16 aan.
Twee flessen water verder en mijn mond blijft droog.
Mijn lichaam zoekt iets. Niet suiker. Niet rust.
Iets dat nog niet verteerd is.
De kat kwam aandacht vragen of ze kwam kijken of alles goed ging, maar ik stond op in plaats van haar tegen me aan te trekken.
Elke tien minuten werd ik wakker om te drinken.
Dorst was het overheersend gevoel waar ik niet omheen kon.
Gisteren brak iets open
Na de trauma release breathwork-sessie bij Ophelie viel ik uitgeput in bed.
En ik sliep. Meer dan drie uur.
Tot de buikpijn me wakker maakte.
Die oude pijn. De pijn die ik als meisje voelde wanneer ik voor de klas moest zingen. Niet alleen om bekeken te worden door twintig paar ogen en beoordeeld te worden door iets wat ik toen al niet kon: mijn stem laten horen.
Daar stond ik dan.
Op een stoel vooraan in de klas.
Bevend, klaar om in tranen uit te barsten.
Bang dat ze het konden zien.
Bang voor het cijfer dat ik zou krijgen. De opmerkingen. Het gegiechel.
Schaamte.
Druk.
De angst om het fout te doen.
Straf.
Vernedering.
Ik legde mijn handen op mijn buik, op de pijnen die ik doorvoelde.
Ik dacht aan de momenten die dit activeerden toen ik jonger was.
Het voelde hard. Gespannen.
Alsof alles wat aan mijn darmwand was verkleefd in hopen loskwam en een uitweg te zoeken.
En nu, na die sessie, kon het eindelijk bewegen.
Wat healing echt doet
Healing is geen verlossing.
Het is geen slotakkoord. Geen verlichting.
Het is een barst. Niet alles lost op. Maar één muur breekt. En dat is genoeg. Want pas dan kan je lichaam bewegen. Reageren. Loslaten.
“Trauma is not what happens to you. It’s what happens inside you as a result of what happens to you.”
Dr. Gabor Maté
Volgens traumatherapeut Bessel van der Kolk (The Body Keeps the Score) kunnen onverwerkte ervaringen zich letterlijk in het lichaam vastzetten en jaren later opduiken als fysieke pijn, spierspanning of buikklachten.
En dan wordt het stil
Het regent. Auto’s rijden over nat asfalt.
Alles lijkt gewoon.
Maar in mij is iets verschoven. Iets wat geen woorden zoekt, alleen ruimte.
En het werk?
Dat gaat thuis verder.
Wanneer je alleen bent.
Met een kat. En een droge mond.
En herinneringen die opduiken, maar je niet meer overspoelen.
In Waking the Tiger schrijft Peter Levine dat wanneer een organisme een intense ervaring niet volledig mag afronden (zoals vechten, vluchten of bevriezen), het zenuwstelsel die energie vasthoudt. Herstel gebeurt pas wanneer het lichaam zélf de kans krijgt die opgeslagen spanning te ontladen, vaak pas als het zich veilig genoeg voelt.
6:48 – De derde fles
De derde waterfles is open. De blaas geleegd. Mijn bed roept me.
Of misschien is het de kat.
De stilte weet het antwoord al.
Gebaseerd op inzichten van Gabor Maté, Bessel van der Kolk en Peter Levine.
Meer lezen?
- Zwaartekracht
Isaac Newton beschreef zwaartekracht in de 17de eeuw als een kracht die elke massa aantrekt, en dat volgens de beroemde formule F = G·m₁·m₂ / r². later toonde Albert Einstein aan dat zwaartekracht geen mysterieus touw is, maar een gevolg van de manier waarop massa de ruimte‑tijd kromt. hij leerde ons dat de zonmassa de ruimte om ons heen buigt, en zó onze banen bepaalt. - Zorg voor je paard, rust voor jezelf
Stefanie staat breedlachend met een schep lekkers coor de paarden. - Zonder dominantie komt de natuur heel dichtbijHet begint met aandacht. Met handen die voelen, met tijd nemen om te ervaren hoe materiaal zich gedraagt tegen de huid. Deze foto toont de essentie van Het KernBos: praktisch leven wat we geloven. Geen grootse visies, maar eerlijke keuzes die beginnen bij het tastbare – bij natuurlijk linnen, ongebleekt katoen, en stoffen die de huid niet hoeven te verdragen maar mogen ontvangen. Want het lichaam weet altijd wat klopt, nog voor het hoofd een oordeel vormt.foto: A. Krasnikova
