Levend verlies

Rouw zonder afscheid

Deze blog is een persoonlijke reflectie over rouw, verlies en emotionele ontkoppeling bij levend contactverlies. De tekst vertrekt vanuit beleving en ervaring, niet vanuit feiten of oordelen over anderen.

Het zijn die dagen waarop de wereld met kleine lichtjes is besprenkeld en rode kerstballen en toch voelt alsof alles onder een stolp van verwachtingen ligt, dagen waarop familie geen toevlucht maar een verplicht decorstuk wordt, waar rollen worden uitgedeeld alsof het een toneelstuk is dat al generaties meegaat en niemand nog weet waarom het gespeeld moet worden behalve dat het nu eenmaal zo hoort, waar liefde onderaan de lijst belandt en spontaniteit wordt weggestopt alsof het gevaarlijk is om het hart vrij te laten spreken, alsof de stilte die volgt na een eerlijke zin meer dreigt dan het opgelegde zwijgen dat jaar na jaar herhaald wordt.

Soms denk je dat je erdoor bent, dat het rouwproces netjes kronkelend zijn weg door je binnenste heeft gevonden, dat de golven rust hebben gekozen in plaats van te slaan, dat de maagkrampen zachter zijn geworden en de nachten eindelijk niet meer gevuld zijn met de echo van wie je mist, en dan gebeurt er iets of niets, en samen zijn die twee groter dan een storm, dragen ze de kracht van ongezegde woorden die onder het borstbeen bonzen alsof ze naar buiten willen, en je staat daar met trillende vingers terwijl de stilte volloopt met alles wat je nooit hebt kunnen zeggen.

Het voelt als het mes dat een ui klieft onder onbeschermde ogen die zich vullen nog voor je beseft dat je huilt, alsof verdriet zich niet langer laat temmen en zich een doorgang zoekt door je longen, je keel, je ogen, alsof herinneringen de lucht innemen voordat jij kan ademen, alsof hoop en pijn samen dansen op een plek waar geen muziek klinkt maar alles trilt met een onzichtbare melodie van wat ooit was.

Kinderverstoting, een woord dat weinig mensen kennen en toch bij sommigen als een litteken onder de huid ligt, een plek waar lucht ontbreekt en liefde blijft steken op het punt waar woorden niet meer dragen, een verhaal dat niet eindigt met dood maar toch rouw verlangt omdat verlies geen graf nodig heeft om zwaar te wegen, omdat er ook gemist wordt terwijl iedereen nog leeft, omdat het hart iets kent wat de wereld liever niet benoemt, iets wat pijn doet zonder blauw te kleuren.

Kinderverstoting wordt hier benoemd als een ervaringswoord voor levend verlies, niet als juridische of diagnostische term.

Ik heb geen spijt van mijn keuze, ook geen spijt van de gevolgen die kwamen, want soms moet een mens staan om niet langer te krimpen, soms moet waarheid worden toegelaten om niet verder te verdwijnen, soms moet liefde voor jezelf groter worden dan het verlangen om gezien te worden, maar het gevoel van missen is er wel, missen tot in het diepste van wie ik ooit was en wellicht altijd zal blijven, en dat mag, want kinderen rouwen ook wanneer ouders nog ademen, ook wanneer fotoalbums nog bestaan en contactgegevens ergens bewaard liggen. Ik weet wat waar is. Ik weet ook hoe gemanipuleerde mensen reageren op de schande van ‘dat kind’, en ik laat ze. Niemand is naar mijn versie komen vragen. Niemand kwam vragen hoe het met mij ging. En dat ik goed zo.

En wie hen draagt in liefde, wie ziet dat ze ademen met moeite op dagen zonder ijs en taart en feestlichtjes, die omhelst niet enkel het lichaam maar ook de ruimte tussen de wervels, de spanning in de kaak, de stilte achter de ogen, en geeft tijd zonder klok en warmte zonder voorwaarden, en soms is dat genoeg om een hart weer even te herinneren dat het kan slaan zonder zich te schamen.

Ik trok mijn jas aan, knipte het licht in de keuken uit en sloot de deur achter me met de bedachtzaamheid van iemand die weet dat stilte niet altijd leeg is, terwijl ik in de garage, niet om te ontsnappen maar om ruimte te maken, omdat mijn zoon in de woonkamer zat te gamen en mijn dochtertje rustig omringt door de poezen in de sofa lag, en ik dit verdriet niet over hen wilde uitstorten, omdat sommige tranen niet bedoeld zijn om gezien te worden door wie je wil beschermen.

Daar, in de donkere koude garage, mocht het snikken eindelijk ontsnappen zonder dat woorden gevolgd moesten worden, daar mochten tranen stromen zonder uitleg, daar mocht snot lopen zonder zakdoek die als schaamte werd aangereikt, en ik dacht aan hoe mensen gruwelen van iets wat bijna niets is, want snot is vies zeggen ze, terwijl het negenennegentig procent water is en misschien één procent van alles wat nooit uitgesproken werd, één procent van een verhaal dat nog steeds een thuis zoekt.