Een plek voor zie wil helen voorbij de pillen

Zo begon het. Niet als idee. Als noodkreet.

Niet uit een brainstorm, maar uit mijn lichaam dat ‘STOP’ riep. Mijn lichaam gilde al zo lang, ze schreewde, brulde en pinde me tegen de vloer. Ze wurgde me.
In een maatschappij die loeit, wringt en gewoon verder raast.
Waar diagnoses het spreken over pijn vervangen. Waar pillen stilhouden wat eigenlijk geschreeuwd wil worden. Waar zorg vaak draait om cijfers in plaats van mensen zelf.

Het idee voor Het KernBos kwam toen ik zelf bijna bezweek.
Mijn lichaam had rust nodig. Mijn hoofd wilde vluchten. Mijn ziel snakte naar ruimte.
Ik verbleef alleen in een bos. Geen comfort. Geen afleiding. Alleen bomen. Wind. Stilte. Mezelf.

Op dag drie kon ik mijn pijnstilling halveren. Ik sliep. Ik liep. Ik ademde. Mijn lijf vertraagde, zoals de natuur vertraagt.

Later zei een arts:
“Eigenlijk hebt je je oplossing al gevonden. Koop een huis midden in een bos in Zweden.”
Alsof dat voor iedereen zomaar kan.
Toen ik vroeg of hij dat wilde sponsoren, lachte hij terwijl hij zijn hoofd de andere kant opdraaide.

Ik lachte niet mee.

Mijn professionele achtergrond in de geestelijke gezondheidszorg had me al geleerd:
wie dieper kijkt, wordt vaak buiten het systeem gezet.
Maar ik bleef zoeken.
Ik schrapte alle toxische relaties, hield grote kuis in mijn telefoonboek, bepaalde mijn grensen en begon na te denken welke opties er waren om los te breken. Om te léven. volluit.
Meditatie. Yoga. Ademwerk. EMDR, cupping, acupuntuur, levensgesprekken….
Laag na laag, dichter naar de kern toe.
En daar, precies daar, groeide het zaadje van Het KernBos.

Een plek. Niet om je pijn te negeren.
Maar om ze te ontmoeten en in te voelen wat het was.

Voor wie niet in vakjes past.
Voor wie herkent wat toxisch is, maar nergens heen kan.
Voor gevoelige mensen.
Voor wie rouwt, herstelt, geneest.
Voor mensen met ‘een beperking’.
Voor wie op de vlucht is, letterlijk of innerlijk.

Een plek middenin het bos. Met verblijf-units. Hangmatten tussen de bomen. Een palliatief verblijf. Een veilige plek om te landen.

Met retraites. Sessies. Workshops. In eigen land. Betaalbaar. Eerlijk. Echt. Waar spiritualiteit geen modewoord is maar een ademhaling. Waar HSP, autisme, ADHD, ADD of OCD geen fouten zijn. Maar vormen van mens-zijn.

Het KernBos is mijn levensmissie. Niet als eindpunt, maar als begin.

Ik zat in een rolstoel. Nu wandel ik opnieuw. Ik sliep nachten niet. Nu adem ik weer.

En ik wil die ademruimte delen.
Met ouders, kinderen, jongeren.
Met iedereen die verlangt naar iets anders.
Iets echts.

Deze blog wordt in stilte gedeeld.
Maar de plek die eruit groeit zal luid spreken.
Met bomen, met adem, met waarheid.

Een zachte noot
In Het KernBos zullen we geen medisch advies geven en voeren we geen medische handelingen uit.
We laten dat met vertrouwen over aan artsen en plaatselijke thuisverpleegkundigen die, waar nodig, met ons meekijken en het nodige doen.
Een plek waar de nodige apparatuur kan worden voorzien om je verblijf veilig en comfortabel te maken.
Zodat jij, ongeacht je situatie, de rust van het bos kunt voelen.
Wat we wél zullen bieden, is een plek die toegankelijk is voor iedereen. Als mensen met een vragen zitten kunnen we hen door te verwijzen naar betrouwbare en ervaren mensen met zuivere intenties waar we zelf zijn langsgeweest.