Wanneer het lichaam spreekt
Een persoonlijke ervaring die laat zien hoe wetenschap en spiritualiteit samenkomen in het lichaam
Het moment waaop alles openbrak
Het is half zeven ’s avonds en ik ben tot op het bot moe. De katten liggen verspreid om me heen op de zetel, ze gluren afwisselend naar me, alsof ze voelen wat er vandaag is opengebroken maar ik deze keer niet verdrink in emotie.
Vandaag gebeurde er iets in therapie wat alles op zijn kop zette. Een ervaring die me deed beseffen hoeveel ons lichaam vasthoudt en hoe krachtig explosief het moment kan zijn waarop het eindelijk mag loslaten.
De sessie met een doorbraak
De sessie met Ophelie begon zoals altijd: landen, rust, stilte. Tot ze vroeg: “Wat heeft je lichaam nodig?” Ik had geen antwoord. Mijn lijf ook niet. Dus vroeg ik haar wat zij me wilde laten voelen. Het werd een tantra-massage.
Ik lag neer onder een fijngeweven sjaal. Warme olie gleed over mijn rug, benen en voeten. Toen ik me mocht omdraaien en haar hand mijn buik raakte, veranderde alles. Alsof er een deur openging en mijn verleden naar buiten stroomde.
Wanneer het lichaam zijn verhaal vertelt
De spoedkeizersnede. Hysterectomie. Vertrouwen dat verbrijzeld was. Alles kwam opeenvolgend naar boven om eindelijk gezien te worden.
Een paar keer nam ik haar hand en legde die op de plek waar mijn buik herinneringen vasthield. Hoe dichter je bij je kern komt, hoe preciezer je zelf voelt waar de knopen zitten.
Toen ze daar drukte, krachtig en met heel haar zijn, kwam de kreet.
Geen gewoon geluid, maar een oerschreeuw die de kamer deed trillen. Bijna dezelfde brul als toen een verpleegster zich tijdens mijn bevalling zonder waarschuwing op mijn buik wierp.
Daarna tranen, snot, snikken uit de diepte van mijn lijf. En toch bleef ik liggen. Ik wilde dit. Of beter: mijn lichaam wilde dit. Alles moest eruit: pijn, verdriet, schaamte, woede, chaos en onbegrip.
De verhalen die te lang zwegen
Daarna kwamen de woorden, haperend, gebroken. Hoe mijn wensen tijdens de zwangerschap zonder pardon van tafel werden geveegd door gynaecologe. Hoe ik achttien uur arbeid had en mijn zoon levenloos ter wereld kwam. Hoe niemand me dat vertelde en ik het pas zes jaar later ontdekte in het geboorte-verslag. Hoe de man naast me reageerde. Hard, verwijtend, zonder ruimte of begrip voor mijn pijn. Hoe ik mijn pasgeboren kind niet herkende, terwijl ik verdoofd en leeg in een rolstoel zat met een pijnpomp naast me. Hoe ik niet mocht moederen maar eerst moest “recupereren”. Hoe vanaf dag één mensen hun eisen en ongevraagde adviezen op tafel smeten, zonder ooit te vragen wat ik nodig had of hoe ik de opvoeding van mijn kind zag.
En daaronder, dieper nog, de resten van misbruik. Nog altijd genesteld in het weefsel van mijn fantoom-baarmoeder, wachtend om eindelijk los te komen.
Je denkt dat je het verwerkt hebt, tot het lichaam je dwingt opnieuw te kijken.
De nasleep van de bevrijding
Nu voel ik alleen nog moeheid, zwaar en intens. Mijn buik brandt alsof ik tweehonderd sit-ups heb gedaan. Maar onder die uitputting ligt iets anders: opluchting.
Er zijn verhalen verteld die anders in het donker waren gebleven. Littekens die vandaag voor het eerst mochten spreken.
Dit is mijn verwerkingsproces. Door te schrijven geef ik het een plaats. Door te delen krijgt het bestaansrecht. En dit mag.
Wat de Wetenschap Ons Leert
trauma leeft in het lichaam
Trauma beïnvloedt niet enkel de geest maar ook het lichaam. Onderzoek van onder andere Bessel van der Kolk (The Body Keeps the Score) en Peter Levine (Somatic Experiencing) toont aan dat onverwerkt trauma zich vastzet in het zenuwstelsel en in weefsels. Mensen met een jeugdtrauma hebben meer kans op hart- en vaatziekten, diabetes of overgewicht, bevestigt onderzoek van Amsterdam UMC. Trauma beïnvloedt niet enkel de geest maar ook het lichaam, een inzicht dat door Bessel van der Kolk (The Body Keeps the Score) en Peter Levine (Somatic Experiencing) wetenschappelijk is onderbouwd.
Zenuwstelsel onder spanning
Chronische stressrespons
Als je een trauma niet hebt kunnen verwerken, blijft je stress-systeem vaak opnieuw en opnieuw aanslaan. Daardoor maakt je lichaam veel cortisol aan, een stresshormoon. Wanneer dat te lang hoog blijft, gaat je lichaam extra vet opslaan rond je buik, wordt het moeilijker om spieren op te bouwen en vertraagt je verbranding.
Ontregeling van het Zenuwstelsel
Je zenuwstelsel heeft normaal twee standen: actief of in rust. Bij langdurige stress kan het blijven hangen in een soort “altijd aan”-stand of juist in bevriezing. Dit verstoort je spijsvertering, je hormonen en je slaap. Je lichaam staat dan voortdurend in alarm, waardoor het minder efficiënt energie verbrandt en sneller reserves opslaat.
Epigenetische sporen
Wetenschappers hebben ontdekt dat trauma niet alleen een gevoel achterlaat, maar ook meetbare sporen in je lichaam. Het kan de manier veranderen waarop je genen gelezen worden, vooral diegenen die te maken hebben met stress en hoe je lichaam met vet omgaat. Je DNA zelf verandert niet, maar de gebruiksaanwijzing ervan wel.
Peter Levine, traumatherapeut
Er zijn steeds meer aanwijzingen dat afvallen zonder traumaverwerking vaak een gevecht tegen het eigen zenuwstelsel betekent. Het lichaam houdt vast wat het moet beschermen.
Spirituele verklaring
In spirituele tradities wordt de buik vaak gezien als het centrum van leven, kracht en intuïtie.
In het hindoïsme is dit de plek van de manipura chakra, verbonden met wilskracht en transformatie. Blokkades hier ontstaan vaak uit schaamte, machteloosheid of onverwerkt verdriet.
In het boeddhisme en taoïsme wordt de buik (hara) beschouwd als zetel van onze levensenergie. Trauma verstrooit deze energie, waardoor spanning, verharding en disharmonie ontstaan.
In energetische healing wordt gezegd dat emoties die niet doorleefd worden, zich in het buikgebied nestelen als knopen of schilden. Pas wanneer je ruimte geeft aan die emoties, kan de energie weer stromen.
“Echt afvallen begint wanneer je lichaam zich veilig voelt om los te laten.”
Jasmine-Grace Linne, oprichtster en bezielster van Het KernBos
Waar Wetenschap en Spiritualiteit Elkaar Raken
Spiritueel gezien is een trauma-buik dus geen teken van zwakte of falen, maar een signaal dat er oude wonden aandacht vragen om te helen.
Wetenschap en spiritualiteit zijn het eens: wat niet verwerkt wordt, blijft bestaan in je lijf. Afvallen gaat pas duurzaam wnner het lichaam zich weer veilig voeltomlis te laten
Slot
Herken je dit? Weet dan dat je niet alleen bent. Jouw lichaam werkt niet tegen je, het beschermt je op de enige manier die het kent. En misschien is het tijd om te luisteren, echt te luisteren.
Wat zou jouw lichaam je willen vertellen? En durf je het antwoord te horen?