De huilkreet die ik dertig jaar had ingeslikt (3)

Trauma Relaese Breathing 2

Het was een nieuwe dag bij Ophelie van Divine Essence. We zaten op de Yoga Zolder. Een ruimte waar schreeuwen, brullen, tieren en schelden mocht. Waar niemand me kon horen en het zelfs gezien werd als een overwinning. Ophelies eerste doel was nog steeds om me te doen schreeuwen. Iets wat mijn lijf en onderbewustzijn, als bij ongeschreven dwangcontract, bleven verhinderen.

De sessie voelde anders dan de vorige keren. Alles ging sneller, dieper, intenser. De ademhalingstoten volgden elkaar op zonder tussenpauzes. Mijn wangen tintelden. Het puntje van mijn neus was ongeduldig om mee te mogen gaan in de gewaarwording.

Mijn armen en vingers begonnen te verkrampen, maar minder heftig dan de vorige keer. Mijn linkerhand schudde zachtjes, vooral wanneer ik bewust ging invoelen wat mijn lichaam deed. Mijn rechterhand lag tussen Ophelie en mezelf in, beschermd. Alsof mijn lichaam aanvoelde dat verkramping deze keer niet nodig was om tot het niveau te komen waarop er gewerkt zou worden.

Mijn middenrif kreeg het bevel tot zelfbescherming. Ze verkrampte en nam mijn luchtpijp mee in een nieuwe wurggreep.

Maar ik wilde door. De muziek daverde door de ruimte. Mijn adem begon opnieuw. En toen… viel alles weg.

Er waren momenten van volledige overgave, afgewisseld met freezing. Mijn systeem ging in overlevingsmodus. Net zoals ik als tiener deed: verstopt in de kast of onder een tafel, met ingehouden adem, wachtend tot het weer stil was. Geen geluid. Niet bewegen. Niet ademen.

Er kwam een hoog gepiep in mijn linker oor. Mijn onderbuik trok samen. Mijn benen klemden zich tegen elkaar en trilden oncontroleerbaar. Ze voelden boos. Ik weet niet of benen boos kunnen zijn, maar het voelde zo.

Tranen gleden volgens de wet van de zwaartekracht langs mijn gezicht. Mijn stembanden gaven geen geluid. Vagaal shutdown. Een oud overlevingsmechanisme.

En toen brak ik.

Een korte, rauwe huilkreet, gestuwd vanonder mijn borstbeen. Snikken die opflakkerden als naschokken. Geen drama. Geen woorden. Alleen loslaten.

“Neem je ruimte terug,” zei Ophelie. “Laat het toe. Schreeuw!”

Maar het copingmechanisme draaide nog. Toch voelde ik: ik breek door.

“Ik ben zo moe,” fluisterde ik.

“Je bent keihard aan het werken,” zei ze zacht. “Je doet het goed.”

Ik vroeg om water. En terwijl ik rechtop kwam, hoorde ik, en ook Ophelie, een luide klik in mijn linkerheup. Daarna voelde ik diepe zucht die zich vanuit mijn bekken een weg naar buiten baande. Ik staarde in Ophelie’s ogen terwijl ik het verschrikt, verward en verwonderd benoemde. Alsof de afwezige baarmoeder haar laatste zucht had geslaakt en op die manier eindelijk losliet. Mijn lijf ontspande. Niet zomaar, maar doelgericht. Als een intern akkoord. Geen schaamte, geen oordeel. Alleen mijn lijf dat ademde. Alsof mijn bekken een deur was die voorzichtig openwaaide na jaren van stilte. Een rare, niet eerder ervaarde gewaarwording, intiem en vreemd, maar ook juist. Alsof het me influisterde: Ik heb gewacht op dit moment. Ik wist dat je me ooit zou horen.

Het bekkengebied draagt vaak meer dan we beseffen. Het is geen leegte, maar een plek van herinnering. Van instinct, overleving, en diep weggestopte ervaringen. Bij seksueel misbruik raakt het bekken niet enkel fysiek overschreden, maar energetisch ontkoppeld van veiligheid, van stem, van gronding. Het lichaam leert: dicht blijven is veiliger. De adem stopt. Het voelen stopt.

Tijdens trauma release breathing, die vanuit zachtheid afgestemd, met ruimte voor niet-weten, gebeurt soms het tegenovergestelde van wat ooit moest. Wat toen vastzette, mag nu stromen. Niet geforceerd, maar gedragen. En soms gebeurt dat letterlijk. Een zucht die zich een weg naar buiten baant. Een opening in de heup. Een ruimte die zich aandient in plaats van sluit. Niet omdat je het wilt, maar omdat je er klaar voor bent.

Ik heb het niet gestuurd. Mijn lijf nam het initiatief. 

Ophelie zette comfortfood voor me klaar. Maar ik had geen honger, geen trek. Mijn hoofdpijn verdween terwijl we praatte. Mijn energie keerde stilaan terug en samen ruimden we op.

De fietstocht naar huis voelde als een overgang. Een ritueel.
Toen ik thuis in de spiegel keek, zag ik een vermoeid gezicht. Mijn lichaam, brein en ziel hadden zojuist iets intens doorleefd. Het had hard gewerkt. Niet aan iets tastbaars, maar aan iets wat zich al meer dan dertig jaar had vastgezet in mijn lijf en me hinderde om voluit en vol overgave te leven. Ik voelde het ijzeren deken over me neerdalen. Mijn lichaam schakelde over op herstel. Ik viel op bed. Had nog net de kracht om het deken over me heen te trekken, en weer van me af te gooien door het gloeien van mijn lichaam.

Vier uur later werd ik wakker met hoofdpijn en een hoge toon in mijn rechter oor. Ik stond op, liep naar de keuken, opende de kast en sloot die enkele seconden later weer.

Geen craving. Geen coping. Geen vlucht in suiker, zout of vet.

Ik sneed een stuk watermeloen af, besprenkelde het met limoen en ging zitten. Verward maar helder at ik een stukje.

Normaal zou ik nu grijpen naar ongezonde troost. Maar mijn lichaam vroeg daar niet om. Er was geen hunker, geen onbedwingbare verplichting. Niets

Er is iets in mij losgekomen. Een stuk dat er al meer dan dertig jaar zat. Vastgelijmd aan de binnenkant van mijn lichaam. Tussen en tegen al mijn organen aan.

Dankzij Trauma Release Breathing, en dankzij de veilige bedding die Ophelie creëert, is er ruimte ontstaan. Ruimte in mijn lijf. En misschien ook weer een stukje ruimte in mijn leven.

Wat zegt de wetenschap?

Hoge pieptonen (tinnitus) kunnen veroorzaakt worden door overbelasting van het auditieve systeem, stress, of fysieke schade aan haarcellen in het binnenoor (Mayo Clinic). In traumatische context kunnen pieptonen ook ontstaan door overactivering van het limbisch systeem en verhoogde activiteit in hersengebieden die gelinkt zijn aan angst en overwaakzaamheid (Vanneste et al., 2018). Dit wordt soms tinnitus salience genoemd: het brein koppelt betekenis aan een geluid dat er objectief niet is.

Belangrijk: niet alle vormen van tinnitus zijn gelinkt aan trauma. In mijn geval voelde het vertrouwd, niet beangstigend. Er was geen paniek, geen trigger, geen schrik. Ik had het al vaker meegemaakt en probeerde vooral te observeren: wat deed ik net? Wat dacht ik? Wat voelde ik? Ik geloof dat ook deze signalen iets willen zeggen. En dat brengt ons bij het volgende perspectief.

Wat zijn de spirituele verklaringen?

Linker- of rechteroor? In spirituele interpretaties wordt gezegd: links wijst op innerlijke boodschappen of intuïtieve afstemming; rechts op externe signalen of uitnodiging tot actie. Mijn pieptoon kwam rechts. Toeval bestaat niet. En net die dag zag ik een filmpje dat deze richting versterkte. Het voelde alsof er iets mocht binnenkomen, geen alarm, maar bevestiging.

Spiritueel ontwaken: In verschillende spirituele tradities wordt een pieptoon gezien als een teken van energetische verschuiving. Het kan wijzen op het openen van hogere chakra’s (vooral het derde oog of de kruinchakra), of op het binnenkomen van nieuwe informatie, vaak onbewust of niet-lineair. Sommige bronnen noemen dit een ‘download’ van hogere bewustzijnsfrequenties (Brainz Magazine).

Afstemming op zielsniveau: Volgens intuïtieve energetica zoals Tosha Silver en Caroline Myss, kan een spontane toon in het oor wijzen op een energetische afstemming: een moment waarop lichaam, geest en ziel zich herkalibreren. Je hoeft het niet te snappen, maar mag het waarnemen als een vorm van innerlijke synchronisatie.

Bewustzijn als ontvanger: In plaats van het geluid te willen wegduwen, kan het luisteren zonder oordeel juist de boodschap onthullen. In mijn geval: geen paniek, geen angst. Alleen aandacht.

Misschien zijn deze pieptonen geen ruis meer, maar fluisteringen van iets groters. Heling hoeft niet zacht te zijn. Het hoeft alleen waar te zijn.