De Echo van het Verleden

Over Grenzen, Groei en Glimlachend in Slaap Vallen

Het leven ontvouwt zich zelden in een rechte lijn. Voor velen van ons is het pad geplaveid met zowel zonneschijn als schaduwen. Mijn jeugd was er zo een, getekend door ervaringen die hun sporen nalieten. Grauw en benauwend. Momenten van kwetsbaarheid waarin de noodzaak om te vertrouwen botste met mijn innerlijke kompas dat schreeuwde om voorzichtigheid. Mijn intuïtie als kind werd vaak onbedoeld en soms bewust gesmoord.

Nu, als veertiger, moeder van een prachtige jongeman en partner van iemand die me op handen draagt, kijk ik anders naar ‘prachtig’. Het gaat niet om de buitenkant want, ( ja, zelfs mijn innerlijk kind kijkt nu met gekruiste armen aan dat ik, haar volwassen versie, mijn spiegelbeeld negeert om ‘Mevrouw walrus’ te ontlopen.) Het gaat om die pure, zuivere en tedere binnenkant die mensen durven te tonen. Mijn twee belangrijkste mannen en de mensen die nu mijn pad kruisen, laten me elke dag opnieuw zien dat het veilig is om te zijn, om te groeien. Mijn leven is nu. Ik maak nog steeds vergissingen, maar daar leer je uit. Dat mag.

De Weg naar Zelfacceptatie: Van Omweg naar Uitnodiging

Van jongs af aan hield ik vast aan sterke normen en waarden die me ook werden ingeprent, geconditioneerd. Dit leidde er vaak toe dat ik mezelf in bochten wrong om anderen niet te kwetsen, teleur te stellen of kwaad te maken, zelfs als het betekende dat ik mijn eigen grenzen overschreed.

“What you don’t repair, you repeat.”

Deze zin, die ik op een ongedwongen moment hoorde, is een constante herinnering geworden. Uitdagingen zie ik nu niet meer als barricades en grommende honden die me aan stukken zullen scheuren, maar als uitnodigingen. De keuze om die aan te gaan ligt volledig bij mij. Mijn hart slaat nog steeds af en toe op hol, maar de constante overdrive van vroeger is verleden tijd.

Na een eerdere relatie nam ik een jaar de tijd voor mezelf. Ik was mijn volledige identiteit en kompas kwijt. Ik verdiepte me in de therapieën die ik al volgde, verbreedde mijn perspectief en ging holistisch kijken en voelen met de hulp van professionele handen als het moeilijk was en maakte er tijd voor. In die periode van nog meer intense zelfreflectie kon ik eindelijk een last van me afwerpen: het schuldgevoel dat ik mezelf toe-eigende.

Ik visualiseerde hoe ik in alle liefde ‘pakketten’ teruggaf die anderen bij mij hadden gedumpt. Het was niet mijn schuld dat anderen kwaad werden, teleurgesteld waren of dat de waarheid aan het licht kwam. Dat was het nooit geweest.

Het Doorbreken van Oude Patronen

Wanneer iemand boos reageert, gaat het vaak over hun eigen onvermogen om jouw grenzen te respecteren. Niet omdat jij iets verkeerd doet, maar juist omdat jij niet langer toestaat wat voorheen vanzelfsprekend was. Angsten over het uitkomen waarheden of het instorten van ‘kastelen’ leiden soms tot bizarre verhalen waarmee men mijn, en misschien ook jouw geloofwaardigheid in twijfel wil trekken.

Ik laat het. Ik hoef niemand te overtuigen, want de stilte spreekt boekdelen als men niet eens naar jouw verhaal vraagt.

Als anderen teleurgesteld in me zijn, is dat hun eigen emotie, niet langer de mijne. Als onze normen en waarden niet meer overeenkomen, heb ik ze nooit tegengehouden om te gaan. Maar ze wilden blijven, hopend dat de ‘gemakkelijke prooi’ die niet tegensprak en altijd wilde pleasen terug ging verschijnen.

Ik bewaak mijn grenzen nu veel strenger, ben duidelijker en reageer consequenter. Ik krijg daar ook de ongezouten mening van mijn zoon bij en kan het aftoetsen bij mijn partner die me ondertussen getoond heeft en nog elke dag toont dat mannen ook zorgend, liefdevol en betrouwbaar kunnen zijn. 

Het is mijn vrijheid om die grenzen te bepalen. Ik ben de regisseur en hoofdrolspeler in mijn eigen leven.

Dat betekent niet dat ik in het middelpunt van de belangstelling wil staan, maar wel dat ik mezelf niet langer klein maak, mezelf niet wegcijfer, geen dingen tegen mijn zin doe of huilend onder de douche sta terwijl mijn spiegelbeeld veroudert.

Leven met de Gevolgen en de Weg naar Genezing

De onvoorspelbaarheid, dreigingen en orkanen die door mijn jeugd en nog een stuk in mijn volwassen periode raasden, lieten me achter met PTSS en fibromyalgie en alles wat daarbij hoort. Aanvankelijk was ik kwaad op deze ‘monsters’ die me leken te bespringen zodra ik iets leuks deed, waardoor ik dagen nodig had om te herstellen. Nu zie ik ze eerder als een coach die me waarschuwt wanneer ik te veel hooi op mijn vork neem, of mezelf weer dreig weg te cijferen. 

Het moraal van dit verhaal is simpel: niemand mag jou begrenzen. Niemand anders kan bepalen wat jouw grenzen zijn. De ‘kwade, ontgoochelde, briesende stieren’ zijn vaak niet meer dan kleine jongetjes of tierende meisjes gebleven die geen lollie kregen.

De Prijs van Bevrijding

Voor mijn eigen gezondheid en veiligheid heb ik afstand moeten nemen van mensen. De gedwongen offers die hierop volgden duwden me zowel mentaal als fysiek omver. Had ik het moelijk? Ja, tuurlijk. Ik zat in rouwprocessen, in het aanvaarden in rollercoasters volgestouwd met gevoelens en emoties. Maar nu, zoveel jaren later voel ik me zoveel beter. Geen allesopslorpende drama’s, geen energievretende theatrale briesende stieren, geen dreigende eisen en verplichtingen. Moest ik mijn leven opnieuw mogen doen met de kennis die ik nu heb dan had ik die afstand véél eerder genomen.

Ik hield grote kuis in mijn telefoon om niet meer naar het gekende te kunnen grijpen. Tijdens de verschillende therapieën leer je loslaten. Laat je geluk niet afhankelijk zijn van anderen. Neem de regie van je eigen leven in handen, want jij bent je eigen hoofdrolspeler in dit lichaam.

Wanneer je mentaal loslaat, komen ook fysieke dingen los. Een op springende appendix, vier nierstenen volgden in de daarop volgende 4 jaar, verschillende zenuwslopende biopsieën,  een hysterectomie…

Nu mag ik zeggen dat het goed met me gaat. De rolstoel staat stof te vergaren in de garage. Ik ben de laatste generatieve schakel als onderdanige vrouw.

Holistische Genezing

Op mijn pad naar een betere gezondheid heb ik verschillende wegen ingeslagen, met een holistische blik speurend naar mogelijke oplossingen. Naast psychologen en kinesisten vond ik verlichting bij acupunctuur, osteopathie, voetreflexologie, homeopathie, spierrevalidatie, ademhalingsoefeningen, meditatie, gezonder eten, rust nemen en me omringen met positieviteit en ‘zuiverheid’.

Met EMDR zijn we nu al zes maanden bezig. Het is een diepgaand proces dat me nadien vult met vermoeidheid en een zwaar hoofd, maar elke keer kan ik iets loslaten, groot of klein, waardoor de herinnering achteraf niet meer zo intens pijnlijk is, of zelfs niets meer met je doet.

Rode vlaggen negeer ik niet meer. Ik, en jij, hebben het volste recht om onze veiligheid in welke vorm dan ook te beschermen. Dat vraagt moed en doorzettingsvermogen, een herconditionering van jezelf.

Het Moment van Waarheid

Maar weet je, vorige week besefte ik plots, toen mijn partner en ik verstrengeld in elkaar wegzakten in een slaaproes, dat ik voor het eerst in mijn leven met een brede glimlach in slaap viel.

Dat is leven. Puurheid. Liefde.

En het grootste ‘geheim’ van liefde: het is nooit beperkend. Het is elkaar gunnen, supporteren en ondersteunen. Het is volledig vertrouwen en samen op de tandem rijden.

Een Dankwoord aan Mezelf

Ik dank mezelf, en allen die hulp gaven toen het nodig was zonder iets terug te eisen, zodat ik kon herstellen wat stuk was.

Mensen komen vaak af met de zin dat ‘de tegenslagen’ me gemaakt hebben tot wat ik nu ben. Daar krijgen ze een steenvast en resoluut antwoord op:
“Ik ben geworden wie ik nu ben, vol liefde en geloof dat alles goed komt en niets toeval is. Ik ben geworden wie ik vandaag ben door telkens opnieuw recht te staan, mezelf op te rapen, terug te lijmen, en opnieuw de wereld in te stappen.”

Jasmine

https://www.gezondheidenwetenschap.be/richtlijnen/ptss
https://www.emdr-belgium.be/nl
https://www.vindeentherapeut.be/blogs/zelfliefde-zelfaanvaarding
https://www.vindeenpsycholoog.be/blogs/luisteren-naar-je-intuitie
https://www.psychosenet.be/liefde-als-genezende-kracht
https://www.reuma.be/aandoeningen/fibromyalgie
https://www.grenswijs.be

foto: Olia danilevich