BorstVoeding is geen schande

Niet borstvoeding is het probleem. Onze blik wel.

Een hertje dat drinkt bij zijn moeder?I
Iedereen zegt: “Aaah, kijk eens!”
Een nest kittens aan de buik van een poes?
Schattig. Natuur. Liefde.

Een baby aan de borst van zijn moeder?
“Moet dat hier?”
“Er zijn kinderen.”
“Walgelijk.”

Wat is er misgegaan?

Schaamte is geen reflex. Ze wordt aangeleerd.

We zijn opgegroeid in een wereld waar blote borsten op reclameborden normaal zijn.
Maar een voedende moeder? Daar heeft men ‘plots’ een probleem mee.

Niet omdat het raar is.
Maar omdat het ons confronteert met iets wat we niet meer herkennen:
Een vrouw die niets vraagt.
Een lichaam dat voedt.
Een daad van liefde die zich nergens voor verontschuldigt.

Een scène die alles zegt

We hadden afgesproken op restaurant. Inclusief de nieuwe spruit. Die vond de bediening te traag en brulde zijn longen uit zijn lijf. Tijd voor melk.
Wat gebeurt er met een voedende vrouw als haar kind huilt? Precies. Dan begint alles te lekken. Biologie, niet een keuze. Dus daar gingen we dan.

De ober kwam aarzelend naar me toe.
“Euh… sommige gasten vinden het niet gepast.”
“Wat dan?”
“Nou… dat.” Hij wees naar mijn zoon, die mijn hele borst afschermde.

“O, willen ze dat ik ermee stop?”
“Euh… ja, eigenlijk hoort het niet zo… hier,” fluisterde hij.
“Prima,” zei ik, en trok de tepel uit zijn mond.
Het resultaat? Brullend gekrijs dat het hele restaurant vulde.
“Hoe lang wil je dat het duurt?” vroeg ik luid.
“Ophouden zal hij niet. Mijn borsten trouwens ook niet.
En straks ruikt het hier overal naar moedermelk. Speciale geur.”

De ober werd rood. De gasten aan tafel keken me met open mond aan.
“Wat?!” sneerde ik.

“Mevrouw… misschien… in de toiletten?”
“WAT?!”

Op dat moment kwam zijn collega met een plateau drankjes. Hij keek naar mijn zoon, toen naar mij. “Blijf maar zitten,” zei hij droog. “Ze moeten maar de andere kant op kijken. Goeie longen heeft die kleine in elk geval wel.”

Ik grijnsde tijdens een zucht van opluchting. De spanning brak. Mijn zoon mocht weer drinken. De eerste ober droop af, zijn schouders opgetrokken, naar de andere gasten.
Zijn collega mompelde: “Negeren. Hij is nog groen achter zijn oren.”

Schaamte hoort hier niet thuis

Die scène? Die is niet uniek.
Te veel vrouwen hebben zo’n moment.
Waarin hun lichaam, hun moederschap, hun recht
geïnvalideerd wordt door iemand die kijkt
en denkt dat zijn mening zwaarder weegt dan hun baby’s honger.

Dat is geen ongemak.
Dat is controle.
En het moet stoppen.

Wat als we anders leren kijken?

Wat als we de vraag omdraaien?
Niet: “Moet dat hier?”
Maar: “Waarom zou dit niet mogen?”

Wie precies heeft besloten dat borstvoeding ‘te veel’ is?
Wie gaf toestemming om schaamte te kleven op liefde?
Wie denkt dat een vrouw zich moet verbergen omdat haar kind drinkt?

Borstvoeding is geen provocatie. Het is geen mening. Het is voeding.

En als jij daar moeite mee hebt
is het tijd dat jij verandert. Niet zij.

Voor wie voedt, wie het geprobeerd heeft, of wie het wilde maar niet kon:
jij hoeft je nooit klein te maken.

Lees ook onze eerste blog uit deze reeks:
www.kernbos.be/blog/de-melkfabriek-en-de-stilte-erna