auditief hooggevoelig in chaos

De treinrit

Mijn trommelvliezen hebben hun pensioenaanvraag ingediend.

Voor wie het niet weet: ik ben auditief hooggevoelig. Geluiden komen niet gewoon binnen. Ze botsen. Stapelen. Overlappen. Alsof Vivaldi, Bach en Mika tegelijk het beste van zichzelf geven, zes octaven te hoog, in een ruimte die alles terugkaatst.

En daar zat ik dan.

In de trein.

Met 55 kwetterende zevenjarigen.

HELP

De overstap.

Mijn redding.

Hobbelend met mijn overladen handtas, want ik ben nu eenmaal het type dat voor elk mogelijk scenario inpakt, bereikte ik de volgende wagon.

Stilte. Rust.

Ik slaakte een diepe zucht.

Tot ik ze hoorde naderen…

Eerst vaag. Dan duidelijker.

En toen zag ik ze: wiebelende kopjes die onderaan de treinramen voorbij schoven als een rij losgebroken cavia’s op kinderhoogte.

NOOOOOOOOOOOO.

Je moet wat overhebben voor de onderdompelingen.

De Twijfel

Ik haalde adem. Sloot mijn ogen. Mijn vingers verbonden zich. Mijn ademhaling werd rustiger.

Toen ik mijn ogen opende, zag ik zes paar kinderogen die me aanstaarden. Het meisje voor me fluisterde iets in haar vriendinnetjes oor, zonder ook maar één moment van mij weg te kijken.

Een kwartier lang twijfelde ik.

In mijn hoofd stond ik al recht. Klaar om de hele wagon stil te krijgen. Wie het langst stil bleef, zou een zak snoep winnen van de juf. Ik overwoog het echt.

Maar ik was moe. En ik wilde geen flater slaan.

Doe ik het?
Ga ik uit mijn comfortzone?

Mijn innerlijk kind trok breedlachend en enthousiast springend aan mijn onderste rib.

‘Niet voor hen,’ zei ze.
Voor jezelf. Voor ons.‘

Ja. Wat kun je dan nog doen…

Het KeerPunt

“Willen jullie iets leuks leren?”

De twee meisjes voor me keken me aan met lichte paniek. O nee. Weer iets leren.

Maar de donkerharige knul over het gangpad was er als de kippen bij.

“Wij wel! Wij wel!”

Wat volgde was een minisessie ademhaling en mudra’s in wagon drie.

“Ogen dicht.
In door de neus. Langer uit door de mond.”

“Waar zat je adem?” vroeg ik.

“Gewoon… overal?” zei de jongen, half lachend.

Dan wijsvinger tegen duim.

Acht paar duimen maakten verbinding. Acht paar oogleden zakten neer.

“En nu jullie middelvinger tegen jullie duim”

Verrast keken de twee knullen naast me elkaar aan met opengesperde ogen en hun mond in dezelfde stand.

“Mijn adem zat in mijn buik!“

“Gek hé”, zei ik.
“Als je zo rustig en laag ademt, wordt het stiller in je hoofd. Je lichaam wordt rustiger en je brein kan beter opletten. Als je een toets hebt en je doet dit even voor je begint, is het vaak makkelijker om je te concentreren en dingen te onthouden.

“WAAAATHHH?!”

“En nu is het toch vier minuten stil geweest“, zei ik lachend.

De trein vertraagde.

“Ja jongens, jassen aan!”

Terwijl ze door de middengang schuifelden, hoorde ik hem nog. De jongen die zijn juf achterna liep.

“Juf juf! Als je met je vingers zo doet en dan ademt…”

Zijn stem en alle schuifelende voetjes verdwenen in het gangpad.

Ik haalde adem.

De man een zetel verder draaide zich naar me om en gaf een geamuseerde knik.

Blijkbaar had niet enkel ik die vier minuten stilte nodig.

Bronnen

Diaphragmatische ademhaling – algemene gezondheid:
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7602530/
​
Diaphragmatische ademhaling – aandacht, affect en stress:
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC5455070/​

(Open access pdf van dezelfde studie via Harvard):
https://dash.harvard.edu/entities/publication/73120379-19cb-6bd4-e053-0100007fdf3b​

Over ademhaling en brein in het algemeen:
https://www.brainfacts.org/brain-anatomy-and-function/anatomy/2023/the-vital-crosstalk-between-breath-and-brain-013123​

Mudra’s en fysiologische effecten (narratieve review):
(pdf in tijdschrift JAIMS)
https://jaims.in/jaims/article/view/4149/7111​