Een ontmoeting zonder examen

Ik had een afspraak met Mieke voor een kaartlegging, gewoon via WhatsApp, laagdrempelig en menselijk, zoals zoveel ontmoetingen vandaag ontstaan. Misschien is het net daardoor dat alles sneller zichtbaar wordt. Wie iemand is wanneer het niet perfect loopt. Wanneer er leven binnenwandelt dat niet gepland was. Wanneer de sfeer niet ideaal is, maar echt.

Haar zenuwen werden meteen op de proef gesteld. Niet door mij, niet door de kaarten, maar door haar dochtertje. Een kleine wervelwind met een groot hart en een nog grotere nieuwsgierigheid, die ook kaarten wilde leggen, ook betrokken wilde zijn, ook gezien wilde worden. En eerlijk, dat zijn kinderen. Zo hoort dat ook. Ook zij mogen bestaan zonder meteen weggeschoven te worden naar het hokje storend.

Mieke bleef rustig. Niet dat dunne laagje rust waarmee mensen zichzelf bijeenhouden, maar die zachte soort die niemand kleiner maakt om zelf overeind te blijven. Ze bleef lief voor haar kleine uk. Geduldig. Warm. Menselijk.

Nog voor de eerste kaart goed en wel lag, wist ik het al. Dit was geen toevallige afspraak.

Ze was daar ook niet voor niets.
Maar dat is iets tussen Mieke en mij.

Toen ze begon te leggen, voelde ik het bijna onmiddellijk. Ze raakte grote thema’s aan zonder zoeken, zonder omwegen, alsof ze luisterde en vertaalde wat zich liet zien. Geen bewijsdrang. Geen poging om te overtuigen. Gewoon zuiver werk. En precies daardoor wist ik dat ze het kon.

Alleen bleef haar dochtertje aandringen. Die kleine behoefte om mee te doen, om ook een plek te krijgen in het moment. Op een bepaald punt zei Mieke liefdevol maar helder:
“Je moet me even laten doen, want dit is voor punten.”

Ik moest lachen. Niet uit spot, maar uit herkenning. Omdat ik zag hoe ze haar verantwoordelijkheid serieus nam, hoe ze het goed wilde doen, hoe dat oude mechanisme even zichtbaar werd dat zo vaak oplicht wanneer zorg en verantwoordelijkheid samenkomen.

Er was nog een beweging in haar om zichzelf te bewijzen, een oud spoor dat vanzelf oplicht wanneer verantwoordelijkheid samenvalt met zorg. En ik voelde dat het mijn plaats was om haar daarvan te bevrijden. Ik sprak het uit, zodat ze het kon laten vallen. Want wat zuiver is, hoeft niet verdedigd te worden, niet onderbouwd, niet bevestigd. Puurheid draagt zichzelf.

Ik zei het eenvoudig, rechtuit, zoals het bedoeld was.
“Mieke, je hoeft niets meer te bewijzen. Die eerste twee dingen die je aanhaalde zaten al raak. Ontspan maar.”

Zelfs door een scherm heen was het zichtbaar.
Haar schouders zakten.
Haar adem werd dieper.
De spanning mocht van haar lijf afglijden, alsof iemand haar toestemming gaf om gewoon te zijn, zonder prestatie, zonder die onzichtbare lat waar zoveel mensen zichzelf telkens weer overheen proberen te tillen.

Dat raakte mij. Omdat dit exact is waar ik, als verantwoordelijke voor het levend netwerk dat we aan het opbouwen zijn, naar zoek. Niet naar perfectie. Niet naar mensen die zichzelf groter maken dan ze zijn. Niet naar stemmen die zeggen wat ze denken dat ik wil horen. Maar naar echtheid. Naar zuiverheid. Naar dat stille soort integriteit dat niet te imiteren valt.

Ik wil voelen dat het klopt.
Dat iemand niet naar de mond praat.
Dat iemand eerlijk blijft, ook wanneer dat spannend is.

Maar het is geen examen.

Dat wil ik hier echt zeggen, ook voor wie dit leest en denkt dat je pas mag verschijnen als je al volledig gevormd bent. Zelfs als je nog maar net gestart bent. Zelfs als je woorden nog zoeken. Zelfs als je twijfelt en tast. Dat is niet erg. Dan doen we over een jaar opnieuw een legging, en dan zie je wat er gegroeid is. Hoe je helderder bent geworden. Hoe je meer jezelf bent geworden in wat je doorgeeft.

Ook dat is waarheid.
Evolutie is waarheid.

Tijdens de legging kreeg Mieke ook boodschappen van mij door. Dingen die ik haar mocht meegeven. Ze ontving ze open, herkennend, zonder drama. Het klopte. Het was raak zonder gezocht te zijn.

“Maar die bruine labrador… een pup…” zei ik.

Ze dacht even na. Ze hadden geen bruine labrador. Niet nu. Niet vroeger. Niet in de familie.
“Misschien wordt het later wel duidelijk,” zei ik, en ik liet het los.

Enkele dagen later kreeg ik een foto doorgestuurd. Een tafel. Een puzzel. Een alledaags tafereel. Maar op die puzzel stond een bruine labrador pup. Zo duidelijk dat het bijna komisch werd. Alsof het leven even glimlachte en zei: kijk, je wilde bevestiging, maar je krijgt ze op mijn manier.

Ik dacht alleen maar: dank je.

Niet omdat ik gelijk wilde hebben. Maar omdat er iets troostends zit in die speelse bevestiging. Dat sommige draden al geweven worden terwijl wij denken dat we gewoon een afspraak maken. Dat er meer meebeweegt dan wij kunnen plannen. En dat sommige dingen hun eigen stille bewijs kiezen.

Misschien was dat wel wat deze kaartlegging werkelijk was.

Geen show.
Geen truc.
Geen examen.

Maar een ontmoeting. Met alles erop en eraan.
Een kind dat leven bracht.
Een vrouw die mocht ontspannen in haar verantwoordelijkheid.
En iets dat op de achtergrond zachtjes knikte en zei: ja, dit is juist genoeg.