Verwondering voor natuurfenomenen
De natuur fluistert, maar alleen wie stil is hoort haar. Soms staat de wereld even stil. Een regenboog na een zomerse bui. Zilveren druppels dauw op het gras in de ochtend. Een nacht waarin sterren vallen als vonken over de hemel. We weten vaak wel hoe het werkt, en toch voelt het alsof de aarde ons een geheim toevertrouwt. Maar je moet er wél tijd voor nemen. Even de zorgen loslaten, zodat je ogen openstaan voor wat er om je heen gebeurt.
Oude verhalen, eeuwige verwondering
Lang geleden gaven mensen namen en verhalen aan deze wonderen. Donder was de stem van de goden. Dauw een geschenk van de nacht. De maan een gids voor oogst en geboorte. Het waren manieren om met het mysterie te leven.
Vandaag weten we meer. Regenbogen komen door licht dat buigt in regendruppels. Dauw ontstaat doordat de lucht ‘s nachts afkoelt. Vallende sterren zijn kleine stukjes steen die in onze atmosfeer verbranden.
Toch blijft het wonderlijk. Eigenlijk is het knap dat licht zomaar kan breken op een druppel water. De natuur is een betere tovenaar dan al die oude alchemisten die eeuwenlang probeerden lood in goud te veranderen.
Een reis door natuurlijke wonderen
In deze reeks gaan we langs fenomenen die lucht, water en aarde laten spelen. We combineren verhalen en wetenschap. We leren waarom mensen noorderlicht zagen als dansende zielen, en tegelijk hoe zonnedeeltjes echt onze aarde raken. We duiken in de mist en ontdekken hoe lucht en temperatuur samen een sluier maken.
En ja, we leggen ook uit waarom wolken gewoon boven ons blijven drijven in plaats van naar beneden te vallen. (Hint: luchtdruk. Gelukkig maar!)
Symboliek en glimlachen
Elementen dragen overal ter wereld dezelfde betekenis: water voor leven, vuur voor verandering, lucht voor geest en communicatie, aarde voor stabiliteit. Ze herinneren ons aan verbondenheid.
Maar de natuur heeft ook humor. Soms wens je vol overgave bij een vallende ster en blijkt het gewoon een vliegtuig dat iets te laag vliegt. Soms kleurt de lucht prachtig oranje door stof en vervuiling, alsof de natuur zegt: “Zelfs van mijn problemen maak ik kunst.”
Het doet me denken aan mijn opa, die altijd beweerde dat paardenbloemen onkruid waren tot zijn kleindochter er kransen van ging vlechten. Toen werden het ineens “gouden bloemetjes”. Perspectief is alles.
Middenin de natuur
We leven niet boven de natuur en ook niet ernaast. We zitten er middenin. Onze adem mengt zich met de wind. Het water in ons lichaam stroomt door dezelfde cyclus als regen en wolken.
Ttijdens mijn eerste verblijf in Retie liet de natuur me even proeven vanhet onverwachte. De zon scheen, mijn hoed zat stevig, een fles water in mijn rugzak en onderweg plukte ik wat frambozen. Tot donkere wolken kwamen aandrijven en het donderen begon. Wat had ik als kind altijd geleerd: ‘Ga nooit onder een boom staan bij onweer!’ Alleen stond ik middenin een immens bos.
Mijn regenjas deed zijn werk, al was ik al half doorweekt tegen de tijd dat ik hem uit mijn rugzak haalde. De plassen waren dieper dan mijn wandelschoenen en mijn voeten sopten bij elke stap. Toch keek ik rond en zag hoe mooi regendruppels glinsterden tegen groene en bruine achtergronden. Dat beeld ben ik later gaan fotograferen, maar geen foto komt ooit in de buurt van dat moment. Nat haar in mijn gezicht, koude voeten, dankbaar dat de bliksem me miste, en met gesloten ogen probeerde ik mijn intuïtie wakker te schudden om de weg terug naar de hut te vinden.
Toen ik eindelijk binnen was, dampend en druipend, moest ik lachen om mezelf. Daar stond ik: een moderne, koppige vrouw met weer-app en wandelkaart, en uiteindelijk had ik gewoon gelopen zoals onze voorouders deden, op gevoel, één met de elementen, nat maar levend.
Het leerde me dat we niet alleen naar natuurfenomenen kunnen kijken, maar dat we er deel van worden, of we willen of niet. Soms filosofisch mooi, soms gewoon praktisch nat. En toch blijft het een ervaring die bij je blijft.
Wat komt er nog?
De komende weken nemen we je mee naar:
De seizoenen. Kleine wedergeboortes bij elke overgang
Hemelse dansers. Noorderlicht en vallende sterren
Water in al zijn vormen. Mist, rijp en regen
Lichtspelen. Regenbogen, zonsopkomsten en schaduwen
Aardse ritmes. Wind, getijden en stilte
(En misschien ook naar de vraag waarom hagel altijd valt nét nadat je je auto hebt gewassen.)
Een uitnodiging tot verwondering
Deze reeks wil je niet alleen iets leren, maar je ook weer laten kijken. Verwondering is traagheid met glans. Ze zegt: dit moment is genoeg. Dit mysterie is waardevol.
In een tijd waarin we vaker met wifi verbonden zijn dan met weer, is verwondering een kleine vorm van rebellie. Het is de kunst van stoppen en kijken. Voelen zonder meteen te verklaren.
Kijk straks eens omhoog. Of naar het gras onder je voeten. We leven er middenin. En dat is best bijzonder, zeker als je bedenkt dat dit allemaal gebeurt op een kleine blauwe planeet die door het heelal zweeft.
🤍 We delen hier oude kennis en verhalen uit de natuur. Het is inspiratie, geen voorschrift. Iedereen blijft zelf verantwoordelijk.
📅 Publicatie: elke zaterdag op Facebook en op de website van Het KernBos.