werd een middag van diepe gesprekken, verwondering, erkenning en schaterlach. Een onverwachte ontmoeting die eindigde in een omhelzing die meer zei dan woorden ooit konden.
Er was een afspraak voor een massage gemaakt, maar tijdens de wandeling naar het station voelde ik al dat dit helemaal anders zou worden dan gepland. En dat dat helemaal mocht. Met de zon op mijn snoet en de wind door mijn haren fietste ik naar het centrum, stalde mijn fiets en wandelde verder naar het station. Gewoon omdat ik daar zin in had.
De trein bracht me naar Gentbrugge, naar een huis met een doodgewone gevel waar de stilte zacht door de muren ruist. Vera zwaaide de deur open met een verraste, heldere blik. “O, je bent vroeg, maar dat geeft niet. Kom maar binnen.” Haar lichtblauwe ogen straalden. Ik stapte binnen voor wat in mijn hoofd nog steeds een lichaamsgerichte sessie zou zijn.
Ze zette twee glazen op tafel: water en haar eigen kombucha. Een eenvoudige glazen fles, maar toen ze het schonk zag ik kleine belletjes dansen alsof het leefde. Ik koos voor de kombucha, nieuwsgierig naar de smaak. Friszoet, een beetje sprankelend, met iets warms dat meteen door mijn keel naar binnen gleed. Niet gewoon een drankje, maar een klein ritueel dat mijn lichaam wakker maakte.
“Wat verwacht je?” vroeg ze, terwijl ze zelf in de zetel ging zitten en me uitnodigde hetzelfde te doen.
“Ik laat me graag verrassen,” zei ik. “Ik heb zelfs niet op je website gekeken.”
“Ik verras niemand,” antwoordde ze rustig. “Bij mij weet je op voorhand niet wat er zal gebeuren.”
“Oké,” glimlachte ik. “Dan volg ik gewoon.”
Toen stelde ze gericht de vraag: “Waar heb jij, en je lichaam, nu nood aan?”
Ik vertelde hoe ik na twintig jaar psychologen andere dingen ben gaan uitproberen. Hoe ik toxische banden had doorgeknipt. Hoe ik loskom van conditioneringen, out of the box kijk, en merk dat er eindelijk beweging komt. Dat ik voel dat er resultaten zijn, vooral met trauma release breathing. Ze luisterde aandachtig, haar handen losjes in haar schoot, en knikte. Ze raadde me aan mijn lichaam tussen de sessies door tijd te geven om te herstellen en te rusten, omdat veel werk diep op cellulair niveau gebeurt.
Wat volgde was geen massage. Wat volgde was ventilatie, erkenning, begrip. Ook rond de onderwerpen die vaak weggeschoven of toegedekt worden. Geen enkele rare blik, geen onaangenaam gevoel. Het leek alsof de kamer zelf gevuld was met wederzijds vertrouwen en openheid, alsof de muren even ademden met ons mee.
Tweeënhalf uur lang deelden we woorden, herkenning op onze levenspaden, schaterlach en verwondering. Soms keek ze me aan en zei gewoon één zin, raak, alsof ze recht door mijn verhaal heen stapte. Soms zaten we in stilte, met enkel het zachte geluid van op straat. Het was geen eenrichtingsverkeer maar een wisselwerking die natuurlijk en licht aanvoelde.
In Vera vond ik gulheid. Geen gemaakte vriendelijkheid, maar een energie die zei: ik zie je, ik hoor je, ik begrijp je. We spraken over kwetsbaarheid en kracht, over onrechtvaardigheid, gemis en mildheid, over dualiteit en ieders eigen waarheid. Soms in rake zinnen, soms gewoon in adem.
Ze vroeg meer over Het KernBos en wat de bedoeling was. Over vluchten en thuiskomen. Over mijn grootvader en anderen. De massagetafel bleef ongebruikt, want mijn lichaam had spontaan gereageerd op haar vraag wat het op dat moment nodig had. Dit keer was dat praten, lachen, ernst en verwondering.
Bij het afronden vroeg ze of ik zelf kombucha wilde leren maken. Ik lachte twijfelend en zei dat ik en keukenexperimenten vaak wisselvallig zijn. Ovenschotels en verse groenten zijn er genoeg, maar fermenteren vond ik al een uitdagend woord op zich. Dus stelde ik voor dat een andere keer samen te doen. Dat vond ze goed. Heerlijk toch, dat die ruimte er gewoon mag zijn.
Ik hou doorgaans niet van aanraking door onbekenden. Maar aan de voordeur opende Vera haar armen, zonder woorden en zonder verwachting. Mijn lichaam deed vanzelf mee. Alsof het een oud, vertrouwd ritueel was waar mijn hoofd niets mee te maken had. Zo stonden we daar een paar minuten, elkaar omarmend. Er hing iets zachts tussen ons in. Geen ongemak, geen schuld, geen schaamte.
Een moedersknuffel. Zacht en stevig tegelijk. Eén die niet vroeg maar gaf. Zonder verlangen naar méér.
Alsof alles klopte.
Wat ik meeneem? Haar gezelligheid. Haar open hart. Haar lach en haar energie. De zuiverheid van een ziel die niets achterhoudt. Bij wie ‘echt’ geen pose is. Bij wie je voelt dat het leven even door je heen mag stromen, zonder filter. Met een glimlach, een traan of gewoon adem.
Dank je, Vera. Ik, en mijn lijf, vonden het heel fijn. Ik kan weer een stukje verder.
Meer over Vera en haar werk vind je hier: Papilio – transformatiecoach