Wat als je mama of papa soms niet kan spelen?

In je lichaam zit een heel netwerk van wegen.
Sommige wegen brengen boodschappen naar je handen en voeten zodat je kan bewegen.
Andere sturen woorden naar je mond of helpen je denken en voelen.
Die wegen noemen we samen je zenuwstelsel.
Het is alsof er overal in jou kleine postbodes rondlopen die kaartjes en pakketjes bezorgen.

Maar bij jouw mama of papa gaat dat soms niet goed.
De boodschap raakt onderweg beschadigd.
Het is alsof je verjaardagskaartje al gekreukt of gescheurd is voor je het openen en lezen.
En dan werkt het niet zoals het hoort.
Dat heet multiple sclerose. Of kort: MS.

Door MS raakt de beschermlaag rond die zenuwen kapot.
(de envloppe om je verjaardagskaart)
Daardoor komt de boodschap niet goed of helemaal niet aan.
Dan kan je mama of papa moe zijn, minder kracht hebben, niet goed kunnen lezen, tintelingen voelen of moeilijk stappen.

Je kunt het vergelijken met een elektrische draad waarvan het plastic laagje stuk is. De stroom raakt in de war of stopt helemaal. Soms kan dat herstellen. Maar soms blijft het kapot.

Belangrijk om te weten: Het is nooit jouw schuld.
Jij kan dit niet oplossen. En dat hoeft ook niet.
Er zijn dokters en onderzoekers over de hele wereld die hiermee bezig zijn.
Jij mag gewoon kind zijn.

Het is normaal als je daar verdrietig of boos van wordt.
Soms voelt het als een knoop in je buik of een storm in je hoofd.
Want jij wil gewoon tikkertje spelen, naar de kinderboerderij gaan of hoelahoepen.
En soms kan dat even niet.
Dat is moeilijk, en dat begrijpen we.

Daarom bouwen we aan Het KernBos.
Een plek waar jij en je mama of papa gewoon samen kunnen zijn.
Waar het stil en rustig is.
Waar je de vogels hoort in plaats van auto’s.
Waar de lucht ruikt naar mos en zon.

En waar lieve poezen rondlopen.
Zachte, lieve poezen die voelen wanneer iemand verdrietig is.
Ze komen naast je liggen en spinnen zachtjes, alsof er een klein motortje onder hun vacht zit.
Je voelt de warmte door je hand gaan.
Alsof ze fluisteren: “Het is oké.”

We zullen paden maken waar je met een rolstoel kan rijden.
En boomhutten bouwen met een lift, zodat jouw avontuurlijke super-papa hoog tussen de bladeren zijn verhalen kan vertellen. Of waar je samen dieren in de wolken ziet.
Je hoort dan de bladeren ritselen en misschien wel een specht kloppen.
Alles zonder haast. Zonder moeten.

In Het KernBos leren we dat zorgen dragen niet altijd zwaar hoeft te zijn. Het kan ook warm zijn. Rustig. En vol liefde.

Misschien kan je nu al samen iets doen:
Ga even samen zitten, adem diep in, leg je hand op je hart en luister naar elkaars adem.