Over kinderen, katten en wat niet gezegd kon worden

Soms begint heling niet met woorden, maar met spinnen.
Een kat die zich nestelt tegen je been.
Blauwe ogen die je blijven aankijken zonder eis of verwachting.
Een vacht onder je hand, als toestemming om te voelen wat vastzat.
Tijdens de voorbereidingen van het KernBos zien we het elke dag: hoe katten openen wat geblokkeerd zit.
Zonder therapiegesprek. Zonder oordeel.
Alleen maar aanwezigheid.

1. Een meisje dat haar stem verloor, en een kat die luisterde

Ze kwam binnen met haar hoofd omlaag. Tien jaar oud. Ogen op de grond.
Haar stem verdween in haar keel zodra mensen haar iets vroegen.
Tot één van onze poezen langzaam naar haar toeliep en ging zitten.
Zonder aarzeling hurkte ze neer, alsof haar lichaam allang wist wat haar hoofd nog niet durfde.

Ze streelde de vacht. De kat begon te spinnen. Ze giechelde.
Ze fluisterde. En toen… sprak ze. Zacht maar duidelijk tegen de vleiende Noor.
Elke keer wat zelfzekerder, elke keer iets luider, elke keer met iets meer glimlach. Hardop. Helemaal zichzelf.

Wat ze eerst niet durfde uitspreken, vertelde thuis ze aan haar kat.
Over ruzie op school. Over verdriet aan tafel.
En pas daarna ging ze naar haar moeder.
De kat had haar stem niet gevonden,
maar wel de stilte gegeven waarin die stem mocht groeien.

2. Eén poes. Twee huizen. Altijd één thuis.

Haar ouders waren gescheiden.
Twee werelden, twee bedden, twee ritmes.
Maar altijd één constante: haar kat Yuna.

Die stapte zonder protest in de draagzak, wandelde kalm mee aan de leiband op campingvakanties en legde zich moeiteloos neer op het dekentje van het ene of het andere huis. Of ze nu met papa in het appartement was of met mama in de tuin speelde: de poes lag aan haar voeten. Altijd.

Het meisje zei eens: “Mijn poes weet dat ik nergens moet kiezen.” En dat was precies wat de kat haar gaf: een gevoel van compleetheid in een wereld die in tweeën was gevallen.

3. De jongen die bang was voor zijn eigen kracht.

Hij was acht, een jongen met autisme.
Zijn ouders hadden gezegd dat hij zijn kracht moest leren beheersen.
Maar hij begreep dat letterlijk.
In zijn hoofd was kracht iets gevaarlijks.
Iets dat je kon voelen op afstand. Iets dat kon breken, pijn doen of doden, alleen al door eraan te denken.

Bang dat zijn gedachten schade zouden aanrichten en zijn handen zouden doden,
bleef hij op afstand staan kijken.
Hij durfde de katten niet te benaderen, niet te aaien, ondanks de aanmoediging van zijn mama bleef hij stokstijf staan.
terwijl zijn zus alle katten voorzichtig en vol liefde vastnam en kuste.

Na een eerste bezoek bij de kittens zat hij huilend in de auto. “Wat als ik haar doodknijp?” Verward maar begrijpend belde zijn moeder me op en vertelde het verhaal.

Ik nodigde de kinderen uit voor een introductiespel. Ik had dekens op de grond gelegd met kussens en kattenspeeltjes.
Mama en papa gingen twee uurtjes gezellig iets samen doen.
Hier begon angst weg te sijpelen en vertrouwen zichtbaar te worden.

Zijn zus speelde tussen de kittens. Hij keek toe.
Tot één van de volwassen poezen zich gewoon tegen hem aan vlijde.
Hij streelde haar met trillende vingers. Ze bleef. Ze spinde.
onverwacht kroop een kitten bij hem op schoot.
Hij fluisterde zichzelf toe: “Ik ben veilig. Jij bent veilig.”

In de auto zei hij tegen zijn mama: “Misschien ben ik helemaal niet gevaarlijk.”
Bij het volgende nestje stond hij paraat met twinkelende ogen.
Hij had kunnen oefenen met de kat van zijn zus,
en nu mocht hij een bolletje wol op zijn schoot laten komen.
De connectie gebeurde vrij snel, en sindsdien zijn ze een onafscheidelijk duo.

4. In het woonzorgcentrum: een lied dat terugkwam

Bij ouderen gebeurt iets bijzonders.
Soms is er jaren geen aanraking geweest, behalve die van zorg.
Snel, kordaat, met weinig tot geen zeggenschap ondergaan ze de dagen.
Hun woorden verstillen. Hun blik keert naar binnen.

Maar wanneer we met een therapiekat op bezoek gaan, ontvouwt zich iets wat geen zorgplan kan vastleggen.

Bij één vrouw kroop de kat op haar schoot. Ze begon te wiegen. Zonder te weten waarom, begon ze te neuriën. Een andere bewoner zong zachtjes mee en keek bewonderend naar de robuuste kater met zijn zachte blik.

Er kwamen herinneringen.
Aan haar Minoe. Aan haar dochter. Aan vroeger.
Geen diagnose. Geen dossier.
Alleen een lied. Een kat.
En het soort troost dat geen naam hoeft.

CROWDFUNDINGCAMPAGNE: https://steunactie.be/actie/help-kernbos-starten-een-unieke-plek-van-rust-en-verbinding/-52251

Dit is geen toeval. Dit is onderzocht.

De helende kracht van dieren wordt wetenschappelijk erkend.

Prof. dr. Gretchen Carlisle (Universiteit van Missouri) toonde aan dat kinderen met autisme sneller sociaal contact leggen wanneer ze een huisdier hebben. Het dier fungeert als sociaal smeermiddel.

Onderzoeker Lonneke Schuurmans (Open Universiteit) stelt dat mensen met dementie “totaal anders aanwezig zijn” in een groep wanneer er een dier bij is. Ze fleuren op, maken contact, herinneringen worden wakker.

Anneleen Bru, kattengedragstherapeut, noemt het spiegelend vermogen van katten essentieel:

“Een kat geeft je exact terug wat jij haar biedt. Ze confronteert je zacht met jezelf. In die spiegeling ontstaat groei.”

En zoals Albert Einstein ooit zei:

“Als je een kind wil laten opgroeien tot een zelfstandig mens, geef het dan een dier.”

Wat een therapiekat écht doet

Ze stelt geen vragen, maar nodigt uit.
Ze legt geen druk, maar blijft nabij.
Ze dwingt niets af, maar opent precies waar het vastzat.
Ze hoort wat niet gezegd wordt.
Ze blijft zitten wanneer jij het niet meer weet.
Ze kijkt niet weg van verdriet.
En ze verandert niets… behalve alles.

In Het KernBos zullen katten gewoon kat zijn en volledig berusten op hun intuitie

Ze hoeven geen kunstjes te doen.
Ze hoeven niemand te helpen.
En net daardoor
doen ze zoveel.

Elke dag zien wij hoe kinderen zachter worden en openbloeien. Hoe ouderen weer glimlachen en hun schouders kunnen zakken. Hoe woorden terugkomen. Hoe mensen zichzelf terugvinden in de blik van een kat.

Wil jij dit mee mogelijk maken?

Bij Het KernBos dromen we van een plek waar therapiekatten opgroeien in liefde, rust en veiligheid.
Waar ze kinderen en volwassenen blijven begeleiden, zonder druk, zonder verplichting.
Een plek waar zachtheid telt. Waar nabijheid vanzelf spreekt.

🤍 Wil jij dit mee waarmaken?
CROWDFUNDINGCAMPAGNE: https://steunactie.be/actie/help-kernbos-starten-een-unieke-plek-van-rust-en-verbinding/-52251