Meer dan Melk

Het is Vloeibare Liefde

Een ode aan de onuitgesproken kanten van borstvoeding

Over borstvoeding hoor je vaak:
“Het is het mooiste wat er is.”
En dat is het ook.

Maar schoonheid kent ook stilte. En melk kent ook schaduw.

Deze tekst is voor wie dacht dat ze de enige was.

Soms ruik je jezelf. Niet zoals vroeger. Zuur. Oud. Melkachtig.

Je shirt kleeft.
Je sportbeha had gisteren al een moordlucht.
Je draagt iets wat je al drie keer had moeten wassen
maar vandaag nog net kan.
Of niet.

Je weet niet meer op welke dag het is. Misschien maandag. Misschien nacht.

Je zit op de rand van je bed. Een kind aan je borst. Een plas opgedroogde melk op je dij. De lakens nat, je tepels rauw.

Ze zeiden: “Wat een wonder.”

En dat is het. Maar niemand sprak over het moment waarop je melk begon te lekken in de Colruyt. Toen je een huilend kind hoorde dat het jouwe niet was.

Niemand zei dat een roze wolk ook file kan hebben. Of je helemaal kan missen.

Dat jij daar zit
onder een grauwe hemel
met zoveel liefde
dat het bijna zeer doet
en tegelijk
het verlangen naar stilte.
Naar droge lakens.
Naar even
niets moeten geven.

En dan die gedachte: “Ben ik een ondankbare moeder?” “Wat als ik de enige ben die dit denkt?” “Wat als ik tekortschiet…?”

Maar ergens, ergens zijn anderen.

Met dezelfde geur. Dezelfde vlekken. Dezelfde kringen onder hun ogen.

Ze scrollen. Ze twijfelen. Ze zoeken iets dat zegt:

je bent niet alleen.

En dan, plots, dat ene moment: een blik van je kind, een handje op je huid, een glimlach in slaap.

En je weet weer: je geeft niet alleen melk. Je geeft ritme. Troost. Aanraking. Je geeft een thuis.

Niet perfect. Maar echt.

En dat is altijd meer dan genoeg.

Je bent een vrouw die geeft.

Meer dan melk. Meer dan woorden kunnen dragen. Meer dan je ooit zal weten.

💬 Herken je dit? Deel het. Niet voor de likes.
Voor de vrouw die vannacht twijfelt ,en die dit nodig heeft om door te gaan:
Je kunt het. Wij buigen voor je