Hij kwam alleen terug
Hij stond daar in de deuropening.
Mijn vroegere buurman.
Zonder haar.
Hij had haar hand nog vastgehouden, maar ze was al weg.
Niet met lawaai, geen strijd, geen scène.
Ze was gewoon gestopt met zijn.
Zoals hepatitis dat soms doet: het neemt je mee zonder de wereld te alarmeren. Zonder schreeuw. Alleen stilte.
Ze had het pas verteld toen het eigenlijk al niet meer hoefde.
De ziekte was al ver gevorderd, diep in haar lichaam geslopen zonder zich luid aan te kondigen.
En hoewel ik als verpleegkundige wist hoe het ziekteverloop eruitzag,
voelde ik toch een plotselinge leegte toen ik haar waarheid hoorde.
Een machteloos soort weten.
Alsof je ziet dat het regent, maar geen dak kunt aanbieden.
Haar laatste aanblik
Ik zag haar nog één keer daarna.
Haar huid had een vreemde kleur aangenomen, een soort gelige vaalheid die ik professioneel kon verklaren, maar die me als mens diep raakte.
En haar ogen…Er zat geen morgen meer in. Geen verwachting.
Alleen nog een zachte terugtrekking.
Alsof haar ziel zich al had neergelegd bij wat zou komen.
En toch…
Ik ben nooit boos geweest. Welk recht had ik om kwaad te zijn?
Ik was geschrokken, dat wel.
Maar het was hún keuze geweest om te bepalen wanneer ze het zouden delen.
Zij wilde geen medelijden, geen betutteling, geen bezorgde blikken.
Alleen rust, tot het niet meer ging.
En ik heb haar keuze gerespecteerd.
Zelfs toen ik voelde hoe weinig tijd er nog overbleef,
wist ik: dit is wat zij nodig heeft.
Geen drama. Geen paniek. Alleen nabijheid.
Toen haar man daarna alleen terugkeerde naar hun huis, voelde alles anders. De kamer was dezelfde. De meubels stonden nog op hun plaats. Maar het klopte niet meer. Het huis voelde leeg. Alsof de muren zelf ook even niet meer wisten waarom ze er stonden. De geur van haar thee was weg. De lucht was koud. Alles zweeg.
Hepatitis sluipt. Vaak ongemerkt.
Wat me vooral is bijgebleven,
is hoe deze ziekte binnenkomt zonder zichzelf aan te kondigen.
Niet met luide signalen of grote drama’s,
maar met een vermoeidheid die blijft hangen,
met een vaag gevoel dat er iets niet klopt,
met kleine symptomen die te gemakkelijk worden weggewuifd.
Ze had minder honger, sliep slechter, was sneller geïrriteerd.
Ze dacht dat het door de stress kwam. Door haar leeftijd.
Door het leven.
Maar haar lever vocht al.
En dat is precies wat hepatitis zo verraderlijk maakt:
veel mensen merken jarenlang niets,
tot de schade diep zit en de klok begint te tikken.
De symptomen zijn subtiel, maar belangrijk om te kennen:
– vermoeidheid die maar niet overgaat
– verlies van eetlust
– misselijkheid of een licht gevoel in de bovenbuik
– huid die jeukt zonder reden
– ogen of huid die langzaam gelig kleuren
– donkergekleurde urine
– lichtgrijze stoelgang
– gewichtsverlies dat je niet kan verklaren
– gewrichtspijn
Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie weten 9 op de 10 mensen met hepatitis B of C niet dat ze besmet zijn.
In België is de schatting dat duizenden mensen besmet zijn zonder het te weten [1].
Als iemand toen gewoon had gevraagd naar haar lever…
Als iemand het had opgemerkt…
Misschien was ze er dan nog geweest.
Zwijgen kan ook dodelijk zijn
Waarom ik dit opschrijf
Omdat ik weet hoe het voelt om machteloos toe te kijken.
Om te zorgen zonder iets te kunnen veranderen.
Omdat ik weet hoe het voelt om na een dood afscheid te nemen
van iemand die je ooit groette met een glimlach bijhet buitenkomen.
En vooral: omdat ik geloof dat het anders kan.
Bij Het KernBos bouwen we aan een plek
waar mensen die leven met hepatitis, of iemand zijn kwijtgeraakt,
mogen komen ademen.
Mogen landen.
Mogen zijn.
Niet om te genezen, niet om te presteren, niet om hun verhaal te rechtvaardigen.
Maar gewoon om even níets te moeten.
Om rust te vinden zonder oordeel.
Zonder verplichting.
Zonder uitleg.
We willen een ruimte creëren waar je mag zeggen: ik ben moe. ik ben bang. ik weet het even niet meer. Of gewoon: ik ben hier.
En misschien herken jij jezelf wel in dit verhaal
Misschien draag je een lichaam dat moe is,
een hart dat wacht,
of een stilte die je niet durft te delen.
Misschien ben jij degene die achterbleef.
Of degene die nog niet klaar is om te vertellen.
We zien je. We luisteren. We bouwen.
Voor jou.
Of deel je verhaal. In stilte of in woorden. Alles mag.
https://www.yearlydates.com/be/nl/speciale-dag/wereld-hepatitis-dag/
WHO – Hepatitis B Factsheet, 2024 https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/hepatitis-b
WHO – World Hepatitis Day 2024 – Key Messages https://www.who.int/campaigns/world-hepatitis-day/2024/key-messages
Sciensano – Cijfers en epidemiologie hepatitis in België https://www.sciensano.be/nl/gezondheidsonderwerpen/hepatitis-a-b-c-d-en-e/cijfers
Meer lezen?
- Zwaartekracht
Isaac Newton beschreef zwaartekracht in de 17de eeuw als een kracht die elke massa aantrekt, en dat volgens de beroemde formule F = G·m₁·m₂ / r². later toonde Albert Einstein aan dat zwaartekracht geen mysterieus touw is, maar een gevolg van de manier waarop massa de ruimte‑tijd kromt. hij leerde ons dat de zonmassa de ruimte om ons heen buigt, en zó onze banen bepaalt. - Zorg voor je paard, rust voor jezelf
Stefanie staat breedlachend met een schep lekkers coor de paarden. - Zonder dominantie komt de natuur heel dichtbijHet begint met aandacht. Met handen die voelen, met tijd nemen om te ervaren hoe materiaal zich gedraagt tegen de huid. Deze foto toont de essentie van Het KernBos: praktisch leven wat we geloven. Geen grootse visies, maar eerlijke keuzes die beginnen bij het tastbare – bij natuurlijk linnen, ongebleekt katoen, en stoffen die de huid niet hoeven te verdragen maar mogen ontvangen. Want het lichaam weet altijd wat klopt, nog voor het hoofd een oordeel vormt.foto: A. Krasnikova
