Ont-Moeten

Over boomverzorgers, Ikigai en de zachte kracht van echte verbinding

Vandaag was ik uitgenodigd om rond het kampvuur te gaan zitten.
De avond viel langzaam neer als een zachte deken over het hoge gras.
Tussen de stengels zochten kleine diertjes hun weg. Ze scharrelden, nestelden, leefden.
De bladeren fluisterden, een orkest in samenspel, met de wind als hun dirigent.

Het was stil, maar rijk.
En ergens in die rust, leerde ik een man kennen.
Een man die leeft naar zijn Ikigai, zijn reden van bestaan, en tegelijk nog méér wil betekenen.
Voor zijn kinderen. Voor het KernBos. Voor de wereld waarin zijn pad zich ontvouwt, stap voor stap, waar het ook heen mag leiden.

Drie uur lang spraken we.
Over dromen, over vragen, over het leven dat soms scheef valt en dan weer stilletjes rechtklikt.
Pas in het laatste kwartier begreep ik waarom het Universum, ondanks de drukte, de vergetelheid en mijn volle agenda, tóch ruimte had gemaakt voor deze ont-moeting.

Hij vertelde me over zijn vorige job:
Boomverzorger.

Mijn hart maakte een sprongetje.
Mijn mond slaakte een kleine kreet, verbonden met een zucht.
Mijn handen grepen automatisch naar mijn hart.
Daar had hij me.

Want ja, boomverzorgers knuffelen bomen.
Niet alleen om te werken.
Maar omdat ze zich verbonden voelen.
Dankbaar, nederig.
Om samen te mogen werken met deze machtige planten, vol kennis, vol processen, vol leven.
Die bomen houden ons in leven. Jou, mij, de kat op je schoot, de schildpad in de vijver, het egeltje in de struiken.

Over mens-zijn en het systeem

Opnieuw kruiste een mens mijn pad.
En ik zeg bewust ‘mens’.
Want ‘persoon’ ben je niet vanzelf, dat is een contract dat je ouders namens jou

ondertekenen bij het opmaken van de geboorteakte. Vanaf dat moment krijg je een naam, een nummer, een plaats in het systeem.
Je wordt opgenomen in een structuur die je niet zelf gekozen hebt.
Een juridische rol, een masker dat moet passen binnen het systeem.
Maar wat als dat systeem jou niet past?

Wat als jouw kern een andere taal spreekt?
Wat als jij niet gemaakt bent om te leven in rijen en tabellen en vinkjes?
Wat als jouw reden van zijn buiten de lijnen ligt?

Begrijp me niet verkeerd.
De samenleving, met al haar regels en plichten, kan een vangnet zijn.
Een structuur, een bescherming.
Maar niet altijd.
Soms voelt het eerder als een keurslijf dan als een kompas.
En dat wringt.
Steeds meer mensen voelen het.

Ik vraag niet om verzet.
Ik roep niet op tot rellen of opstand.

Ik nodig uit.
Om stil te worden.
Om te voelen.
Wat heb jij nodig om écht adem te halen?
Wat brengt jouw ziel tot leven?
Wat is jouw Ikigai?

In het donker, met licht

Die avond fietste ik terug naar huis.
Het was donker, maar ik had twee nieuwe fietslampjes.
Opdeinend, netjes in regel, en warm vanbinnen.
Blij. Geraakt. Dankbaar.
Voor de ontmoeting.
Voor het kampvuur.
Voor de boomverzorger.

Voor het leven dat me weer even herinnerde waar het écht om draait.
Misschien ben jij vandaag ook iemand’s kampvuur.
Of misschien zit jij net op het punt dat je je eigen vuur weer wilt aanwakkeren.
Laat dit dan je uitnodiging zijn.

“Je hoeft geen boomverzorger te zijn om bomen te verstaan.
Je hoeft geen held te zijn om betekenis te dragen.
Je hoeft alleen te zijn wie je bent, met alles wat je bent.”